Aapjes aan het victoriameer.

Ziezo,

Dag iedereen,
Ons avontuur is afgelopen. Na een lange vlucht (althans voor diegenen die moeite hadden met slapen) 's ochtendsvroeg toegekomen in Brussel. Uitgeput maar heel tevreden!


De laatste 2 dagen hebben we nog wat rondgereisd en wat dingen bezocht.

Lekker gaan eten in Kampala,
Gaan shoppen in de toeristenmarkt
Wandelen in de Botanische tuin van Entebbe
Bezoekje aan de begraaftombes van de koningen van Buganda.

Kortom, we hebben er nog goed van genoten.
In de botanische tuinen hebben we met de aanwezige aapjes kunnen spelen. Gek hoe weinig schuw die zijn.



we willen je bedanken voor alle liever reacties en berichten uit België.
Wij zullen het allesins nooit vergeten!

Dikke kussen uit België,

Nele, Bert en André

Herbronnen aan de Nijl

Naargelang ze gemeten wordt is de Nijl tussen de 5000(en een sjiek) en de 6000(en een sjiek) km lang.
We zitten hier op een terrasje aan de bron van de koningin van Afrika.
Het Victoriameer loopt hier over in de Nijl. Maar er is in die overgang ook een bron. Water komt uit de grond en is dus de officiële bron van de Nijl. 90 dagen doet ze er over om in de Middellandse zee te stromen. Door de watervallen van noord oeganda, langs de miserie in Soedan, komt samen met zijn blauw zusje ter hoogte van kartoem en is de levensader van Egypte aan de tombes en de piramides van de faraos. Een machtige Rivier!
Daarna zijn we naar een park gereden. Ongeveer het grootste overgebleven deel van de jungle in oeganda. We werden er onmiddellijk verwelkomd door roodstaartaapjes die als volleerde tarzans door de bomen slingerden. Hebben ons vervolgens opgemaakt voor een tocht door het regenwoud. En vooral dat eerste was van de partij. Nog niet goed vertrokken en we kregen een pracht van een Afrikaanse regenbui op ons hoofd. In een tshirtje en op ons sandalen. Heel grappige klim klauter en uitglij toestanden meegemaakt! Geen beest gezien natuurlijk, wie loopt er nu ook buiten alst regent? Enkel apen gelijk wij!
Na een bezoek bij onze huisbaas terug naar het hotel alwaar we van een fantastisch zalige douche genieten en lekkere biefstuk friet aten. Morgen kampala stad bezoeken. Wat we er nu al van gezien hebben. Het is echt een shithole! Vuil vuil en stinken. Maar we tekken het ons niet aan! Het museum, Belgisch restaurant, graftombes, de unief en een Belgische laborant staan op ons lijstje. Morgen nieuw verslagje!

Groetjes uit kampala!

Nele Bert en andré
Bert Vanhaecke
MGM-G Student

Kant en klaar, genieten maar!

Beste blogvrienden,
Ons rapport is op tijd afgesloten. Helemaal gedaan, juist nog een paar kleine Layout dingen maar dat doen we donderdag wel.
Ondertussen zijn we na een lange dag rijden weer in kampala. Een rustig leuk hotel met een mooie tuin waar we daarnet als aperitief een Nijl biertje gedronken hebben.
We gaan morgen naar de monding van de nijl. Waar de zowat 4000km lange tocht van deze stroom begint. Aan het Victoriameer. Naar het schijnt is het daar heel sjiek, met een dam en watervallen etc.
We voelen ons opgelucht en zijn er zeker van hier een beetje op ons positieven te zullen komen na 5 weken hard werken. We brengen morgen verslag uit over de nijl.
Groetjes

Bert Nele en andré
Bert Vanhaecke
bertvanhaecke@telenet.be
+32 498/228 806

De laatste dag in Kabwohe

Goeiemorgen!



Met een majustueuze zonsopgang werden we verwelkomd na een korte nacht. Gisteren hebben we tot een uur of 2 doorgewerkt aan ons rapport. Alles zit klaar om het vanmorgen nog even na te lezen en af te geven.

Eigenlijk viel het schrijven van zo'n rapport nog best mee. Met twee man gaat dat ook veel vlugger en mits wat opbouwende kritiek behoed je jezelf van grote kemels!
We hebben ons afrikaans kindje de naam 'analysis and implementation of general management principles for a growing company in a developing nation' gegeven. Vrij Vlericks dus, maar we kunnen ook moeilijk anders.
Vanavond krijgen we een afscheidsdiner in ons eigen huis met iedereen van den bureau. Daarna al ons kleren in de valies en morgenvroeg op weg naar huis.

Gisterenavond waren we van plan om spaghetti te eten, maar aangezien Lois, ons huishoudster, met de spaghetti weg was (ze is zoal met een half pakje suiker, confituur, honing, melk en andere kleine dingen weg) hebben we maar patatten met bolognaisesaus gegeten. Lekker is anders, maar zeker goed vullend!

Goed, nu gaan we lezen!
Ik schrijf nog iets over Kampala dit weekend. Geniet er alvast van!

Groetjes,

Bert, Nele en André

Een bewogen dag

Hallo iedereen,
Uganda begint zijn gemakken en ongemakken aan ons te tonen. Zo zijn we zondag naar de kerk geweest. Een protestantse zo bleek. Na ons initieel op de achterste banken gezet te hebben om niet te veel op te vallen werden we stante pede naar voren geflikkerd om op de eerste rijen plaats te nemen. Natuurlijk ontsnapten we zo niet aan de aandacht (ik kan u verzekeren, als er zo’n 599 ogen op jou richten slik je toch wel even). Na de eerste gezangen werden we door de priester/dominee naar voren geroepen om onszelf voor te stellen voor heel de kerk. Best grappig.
Een mis hier is toch wel iets anders als bij ons. Zo wordt er zoals je misschien wel dacht luidbundig gezongen en geklapt tussen de preken en de omhalingen door. Want van omhalingen kennen ze hier wel iets. Zeker 4 keer werd er aan de goegemeente een bijdrage gevraagd. Een keer voor de kerk, een andere keer voor de dominee z’n huis, en een andere keer voor een persoon zonder benen en met één oog. Hoewel de mensen hier geen nagel om aan hun gat te krabben hebben bleven ze gul doneren onder luide aanmoediging van zang en dans. Toen gebeurde er iets vreemd. Enkele kerkgangers hadden in plaats van harde cash (hoe hard je die Ugandese shilling ook kunt noemen, er zit een inflatie van een 30% op) bonen, rijst, tomaten of andere producten uit hun tuin gegeven. Aangezien die dingen nogal moeilijk in een offerblok kunnen werden ze dan maar publiek geveild tijdens de mis. De paster fungeerde als een volleerde veilingmeester waarvan vader De vuyst nog iets van kan leren. Na twee uur mis werd er een eindlied gekweeld door 3 jonge sopranessen die niet zouden misstaan in de selecties voor idool. (het zou allesins goeie televisie opleveren.)
Thuisgekomen bleek dat er naast geen electriciteit (deze was heel het weekend uit wegens werken), ook geen water meer was. We hebben naast ons huis een ton, en wegens 10 dagen droogte was deze leeg (toegegeven, we hebben er niet aan gedacht dat het water uit de douche misschien toch geen leidingwater was). Het wordt dus nog 5 dagen behelpen met water van de waterput aangebracht in jerrycans die afgesloten worden met een halve banaan. God dat warm bad gaat deugddoen!
We hebben onze namiddag dan gevuld met wat lezen en babbelen. Op een bepaald moment gebeurde iets wat precies uit een Hollywood B-movie uitgezonden op kanaal 2 op Halloween, was gekomen. Er begon iets luid te kraken en van onder het tapijt zagen we de grond omhoog komen. Nele, toch een beetje bang voor ‘beesten’ (hoewel ze het niet altijd wil toegeven  ), dacht dat er een groot lelijk harig tuig vanonder de vloer ons huis binnenkwam. Toegegeven, ik was er ook niet helemaal gerust op. Bleek dat door de vochtigheid de tegels van de living omhoog waren gekomen. Voor we het wisten stond het half dorp naar onze vreemde tegels te kijken (ik ben er zeker van dat ze het aan iets duivelachtig toeschreven…)Nugoed, tegels uitgebroken en mat er weer over. We hebben er geen last van, maar het deed toch raar.
’s Avonds zijn de accountant en de marketinverantwoordelijke bij ons komen eten. Twee jonge enthousiaste mensen die het heel goed menen met Numa en echt vooruit willen. Lekker aperitief met bloemkool en pringels. Mjamjam. Daarna spaghetti welke hun precies wel heeft gesmaakt.


Zaterdag organiseerde Numa een seminarie voor zijn beste boeren/klanten in de Mayors garden, een mooie tuin geëquipeerd voor zo’n seminaries. De mensen werden verwacht om 8u30. Toen bleek dat er toen nog niemand was werd het begin steeds maar uitgesteld. Om 10u, was er een man of 10. Tegen 10u30 zat de ‘hut’ vol (zo’n 110 man) en konden we beginnen. Tot nu toe werd er steeds goed op tijd gelet en de meeste afspraken gingen stipt door. Hier kregen we een voorbeeld van hoe de befaamde Afrikaanse tijdrekening ( +/- 2u ) in z’n werk gaat. Voor ons was het niet zo erg, maar eerlijk dachten we om 9u dat er echt niemand meer zou komen…
Vanmorgen hebben we de laatste rechte lijn ingezet. Onze inspanningen beginnen stilaan vrucht af te werpen. Het personeel begint onze systemen stilaan te gebruiken en ze krijgen een beeld van waar en hoe hun geld naartoe vloeit. Zo hebben ze waarschijnlijk ontdekt dat één van hun chauffeurs het niet zo nauw neemt met de dieselrekeningetjes en soms wat meer opschrijft dan eigenlijk verreden. ’t Is maar een klein ding, maar een voorbeeld van hoe een simpel systeem hen toelaat wat meer controle te hebben.
Nele en ik zijn ons rapport aant afwerken en André begint met zijn computersysteem uit te leggen aan de productieassistente. Het zijn nog vijf dagen, maar we gaan ons werk een beetje moeten plannen om helemaal rond te komen. Het zal hoedanook wel lukken en de moral is goed.

Bedankt voor al de lieve reacties en tot gauw!

Nele, André en Bert

Wist je dat…

- We in een zeer groot huis wonen
- Er 5 slaapkamers en 3 badkamers in zijn
- We af en toe een problemen hebben met de elektriciteit
- Bert al 2 keer aan den elektriek is blijven hangen die op de douche zat
- En de eerste keer zelfs verder douchte……Super gevaarlijk!!
- We nog een aantal medebewoners hebben
- Dit vooral insecten zijn en enkele gekko’s
- Lois, onze huishoudster, ons huis probeert proper te houden
- Ze dit doet met o.a. shampoo
- En er zééééér véééél van gebruikt
- Onze shampoo en douchegel dan ook sterk verminderde op een bepaald moment
- Ze nu verder kuist met wc-product of waspoeder
- Het hier op Numa een beetje een nest is
- En de mensen het hier zelf niet beseffen, zelfs niet als we het hen duidelijk zeggen
- Ze waarschijnlijk onze cijfers achteraf zodanig zullen manipuleren dat het wel positief voor hen uitkomt.
- Er gelukkig wel toffe en vriendelijke mensen werken
- Enkel Maggy kan een aantal problemen veroorzaken
- Dit komt doordat ze vaak foutieve cijfers door geeft
- En wij daar wel een beetje zot van komen
- André er het meeste last van heeft
- Hij er ganse dagen mee op dezelfde bureau zit
- De kindjes langs de baan bijna wenen van ontroering en enthousiasme als een mzungu met een gele stubru trui voorbijjogt
- Dat Nele vanavond mee gaat lopen
- Wij naar “Van vlees en bloed” kijken ’s avonds.
- Dat de satellieten op dat scherm in Brussel nog steeds hilarisch zijn! (kijkt omhoog, op zoek naar de satellieten, terwijl met het reebokoor flapperend)
- Dat hier daarnet een Belg (uit tielt) is goeiedag komen zeggen.
- Dat dat raar deed om met een witte vlaming te klappen.
- Dat het hier al 6 dagen gen druppel geregend heeft
- Dat wij daar toch eens mee lachen
- Dat we hier naar Studio Brussel luisteren
- Dat ze hier op het bedrijf maar 1 cd hebben die dagelijks 6 keer afspeelt
- Dat ze eigenhandig de kevertjes uit de afgekeurde goederen halen om dan later weer te verkopen
- Dat de boekhouder precies een boontje heeft voor Bert
- Dat er op het bedrijf een wc is voor de buitenlanders en voor de oegandezen
- We enkel nog maar Queen Elisabeth National Park hebben bezocht als ontspanning
- We voor de rest nog niet echt veel pauze hebben gehad
- We hier dus veel werken
- We ietsje vroeger hier in Kabwohe vertrekken
- We 2 dagen inlassen om een bezoek te brengen aan Kampala
- We hier allemaal naar uitkijken
- Dat een mooie afsluiter zal zijn

Politiek zonder elentriek

Dit bericht werd gemaakt op zondag en maandagmorgen, maar met de nodige electriciteitsproblemen pas dinsdag kunnen doorsturen.




Hallo iedereen,
Welkom op onze blog op deze stralende maandagmorgen. Wij hopen dat gijle gisteren schoon uw bolleken hebt gekleurd naast de naam van uw voorkeurspolitieker. We gaan er van uit dat we tegen dat we terugkomen nog steeds geen regering hebben…
Iets over het politieke verhaal van Oeganda.
Na de onafhankelijkheid van de engelsmannen in de jaren ’60 werd het land bestuurd door ene Obote. Samen met zijn chef staf Idi leken ze het land in stroomversnelling naar ‘ontwikkeling’ te brengen. Ware het niet dat onze vriend Idi mijnheer Obote aan de deur zette en zelf het land wilde besturen. Goed begonnen is half gewonnen dacht hij. De eerste jaren van zijn presidentschap werden maar liefst 300.000 Oagandezen (aanhangers van Obote, of toch volgens hun buurman) de bananenbomen ingestuurd en er is nooit meer iets van gehoord. Vreselijke slachtpartijen hebben het land in 10 jaar Amin compleet ontredderd en terug naar de afrikaanse middeleeuwen gekegeld. (het is toen dat we dat verhaal van dat vliegmachien in Entebbe kunnen plaatsen)
Tegen de jaren ’80 waren ze Amin zo beu dat de Tanzanianen maar een handje toegestoken hebben en hem buitensmeten. (Deze ietswat corpuleuze laatste koning van Schotland heeft nog tot 2003 in Saoudi Arabie mogen genieten van de zon en zijn 5 koeketienes.) Na een kort (en gewelddadig) interregnum van Obote kwam dhr. Museveni aan de macht. Eerst een beetje hardhandig, maar met zeer kleine stapjes werd het land opener en werd er meer politieke vrijheid toegestaan. Hij had een simpel systeem van ‘geenpartijendemocratie’ uit de grond gestampt (dat zou nog iets zijn voor België). Museveni slaagde erin om Oeganda, met hulp van talloze westerse uitzuiginvesteringen aan een economische groei van rond de 7% te helpen. Nu moet wel gezegd, om van niets naar een beetje te gaan lijkt gemakkelijker dan van een beetje naar ietsje meer te groeien. Onder het caesarisch motto, verdeel en heers liet deze president toe dat de vroegere Oegandese koningkrijken in ere werden hersteld. Nu heeft bijna ieder volk hier zijn ceremoniële koning met successsietwisten, prinsenhuwelijken en boze tante fabiolas erbovenop. Nog later werden meerder partijen toegelaten en kwam er iets meer politieke vrijheid in het land. Het vreemde is dat de president iedere verkiezing weet te winnen met scores van 80%, iets wat we sinds vader eyskens in belgië niet meer gezien hebben. Persoonlijk denk ik dat de oegandezen liever een stabiele regering hebben dan heel veel politieke verwarring. Wat er nu beter is voor hen dat laat ik in het midden, maar het andere extreme kennen we maar al te goed.
Etentje
Zaterdagavond zijn we uitgenodigd bij mijnheer robert de CEO en zijn vrouw en kinderen. In wat van buiten een mooi huisje leek, was vanbinnen zowat het lelijkste intereur ooit gezien. Het plafond was bezaaid met een soort amalgaam van uitstulpingen in het bezetwerk. Een beetje zoals borsten, maar dan heel veel. De woonkamer klein, maar met de nodige HIFI, TV, en DVD toestanden die toch laten blijken dat mijnheer robert de CEO gene arme mens is.
U mag 3 keer raden wat we kregen voorgeschoteld door mevrouw robert?.... kip met gestoomde banenen! Maar echt, het was lekker! We hebben ons goed tegoed gedaan! Er was zelfs gezorgd voor een glas wijn en een lekkere heineken, de avond kon niet meer stuk. Het enige verschil hier is dat er niet gegeten wordt als de TV niet aanstaat. Iets wat hier blijkbaar een traditie is. Er wordt niet gesproken aan tafel, iedereen kijkt naar ‘second chance’. Een gedubde spaanstalige B-soap die door de Oegandese televisie voor een appel en een ei op de kop getikt werd en hele massas oegandezen tussen 8 en 9 aan de buis gekluisterd houdt. Er is in totaal wel een 30-tal minuten reclame tijdens de soap. Reclame gaat hier maar over 3 dingen. Gsm-operatoren, royco vleeskruidenmix en zeep. Wat hebt ge meer nodig?!
Terug naar ons etentje. Een ander vreemd ding is dat de gastvrouw hier niet mee aan tafel mag/gaat. Samen met de kinderen blijft ze in de zetel zitten, ookal is er plaats aan tafel. Wie zijn wij om daar iets op te zeggen, maar het doet toch vreemd.
Vandaag is het weer zondag. De vogeltjes, de bloemetjes, het zonnetje, toch een beetje genieten vandaag. Er is al de hele dag geen electriciteit en kunnen we niet werken, tot andrés kleine ergernis en tot onzer vreugd. Nu kunnen we even uitrusten. Straks weer een toertje lopen.
Wandeling
Bij gebrek aan electriciteit zijn Nele en ik maar op wandel getrokken naar ergens. We kwamen uit op een dorpje dat wel iets weghad van de cowboyfilms. Het duurde niet lang of we hadden een hele meute kleine mannen rond ons en we hebben wat zotte foto’s proberen maken. Volgende week moeten we ze hen wel komen tonen.
Bij het terugkomen van de wandeling was de computer natuurlijk uitgegaan. De batterij had het begeven want de electriciteit was nog steeds uit. (normaal duurt dat hier maar een uurtje, maar nu blijkbaar langer). Zondagavond dan maar een boek gelezen met een pillamp op ons kop en onszelf zitten afvragen hoe het nu kan dat we zo afhankelijk van electriciteit zijn.
Maandagmorgen was de power nog steeds weg, al ons diepgevroren vlees was ontdooid, nu moeten we vanavond al dat vlees klaarmaken om hopelijk tegen dan weer in te vriezen. Dat belooft een spannende kookavond te worden. (na 2 weken deze mega taalkemel aangepast!)Hier op het werk hangen we aan de generator met onze drie laptops. (al de rest mag niet op zijn computer werken, anders zou de generator het nog eens kunnen begeven.)

Het is zeer snel aan het gaan. We hebben nog twee weken voor de boeg, maar iets in mij zegt dat die zullen voorbijvliegen. We zijn alles een beetje in een framework aan het gieten om dan een serie aanbevelingen te doen. (maw, we zijn titeltjes aant maken om er later tekst onder te zetten)
Bedankt voor de lieve berichten vanuit Lokeren, Kastel en Tielt! We houden jullie op de hoogte van verdere avonturen!
Groetjes,
Bert, Nele en André