Aapjes aan het victoriameer.

Ziezo,

Dag iedereen,
Ons avontuur is afgelopen. Na een lange vlucht (althans voor diegenen die moeite hadden met slapen) 's ochtendsvroeg toegekomen in Brussel. Uitgeput maar heel tevreden!


De laatste 2 dagen hebben we nog wat rondgereisd en wat dingen bezocht.

Lekker gaan eten in Kampala,
Gaan shoppen in de toeristenmarkt
Wandelen in de Botanische tuin van Entebbe
Bezoekje aan de begraaftombes van de koningen van Buganda.

Kortom, we hebben er nog goed van genoten.
In de botanische tuinen hebben we met de aanwezige aapjes kunnen spelen. Gek hoe weinig schuw die zijn.



we willen je bedanken voor alle liever reacties en berichten uit België.
Wij zullen het allesins nooit vergeten!

Dikke kussen uit België,

Nele, Bert en André

Herbronnen aan de Nijl

Naargelang ze gemeten wordt is de Nijl tussen de 5000(en een sjiek) en de 6000(en een sjiek) km lang.
We zitten hier op een terrasje aan de bron van de koningin van Afrika.
Het Victoriameer loopt hier over in de Nijl. Maar er is in die overgang ook een bron. Water komt uit de grond en is dus de officiële bron van de Nijl. 90 dagen doet ze er over om in de Middellandse zee te stromen. Door de watervallen van noord oeganda, langs de miserie in Soedan, komt samen met zijn blauw zusje ter hoogte van kartoem en is de levensader van Egypte aan de tombes en de piramides van de faraos. Een machtige Rivier!
Daarna zijn we naar een park gereden. Ongeveer het grootste overgebleven deel van de jungle in oeganda. We werden er onmiddellijk verwelkomd door roodstaartaapjes die als volleerde tarzans door de bomen slingerden. Hebben ons vervolgens opgemaakt voor een tocht door het regenwoud. En vooral dat eerste was van de partij. Nog niet goed vertrokken en we kregen een pracht van een Afrikaanse regenbui op ons hoofd. In een tshirtje en op ons sandalen. Heel grappige klim klauter en uitglij toestanden meegemaakt! Geen beest gezien natuurlijk, wie loopt er nu ook buiten alst regent? Enkel apen gelijk wij!
Na een bezoek bij onze huisbaas terug naar het hotel alwaar we van een fantastisch zalige douche genieten en lekkere biefstuk friet aten. Morgen kampala stad bezoeken. Wat we er nu al van gezien hebben. Het is echt een shithole! Vuil vuil en stinken. Maar we tekken het ons niet aan! Het museum, Belgisch restaurant, graftombes, de unief en een Belgische laborant staan op ons lijstje. Morgen nieuw verslagje!

Groetjes uit kampala!

Nele Bert en andré
Bert Vanhaecke
MGM-G Student

Kant en klaar, genieten maar!

Beste blogvrienden,
Ons rapport is op tijd afgesloten. Helemaal gedaan, juist nog een paar kleine Layout dingen maar dat doen we donderdag wel.
Ondertussen zijn we na een lange dag rijden weer in kampala. Een rustig leuk hotel met een mooie tuin waar we daarnet als aperitief een Nijl biertje gedronken hebben.
We gaan morgen naar de monding van de nijl. Waar de zowat 4000km lange tocht van deze stroom begint. Aan het Victoriameer. Naar het schijnt is het daar heel sjiek, met een dam en watervallen etc.
We voelen ons opgelucht en zijn er zeker van hier een beetje op ons positieven te zullen komen na 5 weken hard werken. We brengen morgen verslag uit over de nijl.
Groetjes

Bert Nele en andré
Bert Vanhaecke
bertvanhaecke@telenet.be
+32 498/228 806

De laatste dag in Kabwohe

Goeiemorgen!



Met een majustueuze zonsopgang werden we verwelkomd na een korte nacht. Gisteren hebben we tot een uur of 2 doorgewerkt aan ons rapport. Alles zit klaar om het vanmorgen nog even na te lezen en af te geven.

Eigenlijk viel het schrijven van zo'n rapport nog best mee. Met twee man gaat dat ook veel vlugger en mits wat opbouwende kritiek behoed je jezelf van grote kemels!
We hebben ons afrikaans kindje de naam 'analysis and implementation of general management principles for a growing company in a developing nation' gegeven. Vrij Vlericks dus, maar we kunnen ook moeilijk anders.
Vanavond krijgen we een afscheidsdiner in ons eigen huis met iedereen van den bureau. Daarna al ons kleren in de valies en morgenvroeg op weg naar huis.

Gisterenavond waren we van plan om spaghetti te eten, maar aangezien Lois, ons huishoudster, met de spaghetti weg was (ze is zoal met een half pakje suiker, confituur, honing, melk en andere kleine dingen weg) hebben we maar patatten met bolognaisesaus gegeten. Lekker is anders, maar zeker goed vullend!

Goed, nu gaan we lezen!
Ik schrijf nog iets over Kampala dit weekend. Geniet er alvast van!

Groetjes,

Bert, Nele en André

Een bewogen dag

Hallo iedereen,
Uganda begint zijn gemakken en ongemakken aan ons te tonen. Zo zijn we zondag naar de kerk geweest. Een protestantse zo bleek. Na ons initieel op de achterste banken gezet te hebben om niet te veel op te vallen werden we stante pede naar voren geflikkerd om op de eerste rijen plaats te nemen. Natuurlijk ontsnapten we zo niet aan de aandacht (ik kan u verzekeren, als er zo’n 599 ogen op jou richten slik je toch wel even). Na de eerste gezangen werden we door de priester/dominee naar voren geroepen om onszelf voor te stellen voor heel de kerk. Best grappig.
Een mis hier is toch wel iets anders als bij ons. Zo wordt er zoals je misschien wel dacht luidbundig gezongen en geklapt tussen de preken en de omhalingen door. Want van omhalingen kennen ze hier wel iets. Zeker 4 keer werd er aan de goegemeente een bijdrage gevraagd. Een keer voor de kerk, een andere keer voor de dominee z’n huis, en een andere keer voor een persoon zonder benen en met één oog. Hoewel de mensen hier geen nagel om aan hun gat te krabben hebben bleven ze gul doneren onder luide aanmoediging van zang en dans. Toen gebeurde er iets vreemd. Enkele kerkgangers hadden in plaats van harde cash (hoe hard je die Ugandese shilling ook kunt noemen, er zit een inflatie van een 30% op) bonen, rijst, tomaten of andere producten uit hun tuin gegeven. Aangezien die dingen nogal moeilijk in een offerblok kunnen werden ze dan maar publiek geveild tijdens de mis. De paster fungeerde als een volleerde veilingmeester waarvan vader De vuyst nog iets van kan leren. Na twee uur mis werd er een eindlied gekweeld door 3 jonge sopranessen die niet zouden misstaan in de selecties voor idool. (het zou allesins goeie televisie opleveren.)
Thuisgekomen bleek dat er naast geen electriciteit (deze was heel het weekend uit wegens werken), ook geen water meer was. We hebben naast ons huis een ton, en wegens 10 dagen droogte was deze leeg (toegegeven, we hebben er niet aan gedacht dat het water uit de douche misschien toch geen leidingwater was). Het wordt dus nog 5 dagen behelpen met water van de waterput aangebracht in jerrycans die afgesloten worden met een halve banaan. God dat warm bad gaat deugddoen!
We hebben onze namiddag dan gevuld met wat lezen en babbelen. Op een bepaald moment gebeurde iets wat precies uit een Hollywood B-movie uitgezonden op kanaal 2 op Halloween, was gekomen. Er begon iets luid te kraken en van onder het tapijt zagen we de grond omhoog komen. Nele, toch een beetje bang voor ‘beesten’ (hoewel ze het niet altijd wil toegeven  ), dacht dat er een groot lelijk harig tuig vanonder de vloer ons huis binnenkwam. Toegegeven, ik was er ook niet helemaal gerust op. Bleek dat door de vochtigheid de tegels van de living omhoog waren gekomen. Voor we het wisten stond het half dorp naar onze vreemde tegels te kijken (ik ben er zeker van dat ze het aan iets duivelachtig toeschreven…)Nugoed, tegels uitgebroken en mat er weer over. We hebben er geen last van, maar het deed toch raar.
’s Avonds zijn de accountant en de marketinverantwoordelijke bij ons komen eten. Twee jonge enthousiaste mensen die het heel goed menen met Numa en echt vooruit willen. Lekker aperitief met bloemkool en pringels. Mjamjam. Daarna spaghetti welke hun precies wel heeft gesmaakt.


Zaterdag organiseerde Numa een seminarie voor zijn beste boeren/klanten in de Mayors garden, een mooie tuin geëquipeerd voor zo’n seminaries. De mensen werden verwacht om 8u30. Toen bleek dat er toen nog niemand was werd het begin steeds maar uitgesteld. Om 10u, was er een man of 10. Tegen 10u30 zat de ‘hut’ vol (zo’n 110 man) en konden we beginnen. Tot nu toe werd er steeds goed op tijd gelet en de meeste afspraken gingen stipt door. Hier kregen we een voorbeeld van hoe de befaamde Afrikaanse tijdrekening ( +/- 2u ) in z’n werk gaat. Voor ons was het niet zo erg, maar eerlijk dachten we om 9u dat er echt niemand meer zou komen…
Vanmorgen hebben we de laatste rechte lijn ingezet. Onze inspanningen beginnen stilaan vrucht af te werpen. Het personeel begint onze systemen stilaan te gebruiken en ze krijgen een beeld van waar en hoe hun geld naartoe vloeit. Zo hebben ze waarschijnlijk ontdekt dat één van hun chauffeurs het niet zo nauw neemt met de dieselrekeningetjes en soms wat meer opschrijft dan eigenlijk verreden. ’t Is maar een klein ding, maar een voorbeeld van hoe een simpel systeem hen toelaat wat meer controle te hebben.
Nele en ik zijn ons rapport aant afwerken en André begint met zijn computersysteem uit te leggen aan de productieassistente. Het zijn nog vijf dagen, maar we gaan ons werk een beetje moeten plannen om helemaal rond te komen. Het zal hoedanook wel lukken en de moral is goed.

Bedankt voor al de lieve reacties en tot gauw!

Nele, André en Bert

Wist je dat…

- We in een zeer groot huis wonen
- Er 5 slaapkamers en 3 badkamers in zijn
- We af en toe een problemen hebben met de elektriciteit
- Bert al 2 keer aan den elektriek is blijven hangen die op de douche zat
- En de eerste keer zelfs verder douchte……Super gevaarlijk!!
- We nog een aantal medebewoners hebben
- Dit vooral insecten zijn en enkele gekko’s
- Lois, onze huishoudster, ons huis probeert proper te houden
- Ze dit doet met o.a. shampoo
- En er zééééér véééél van gebruikt
- Onze shampoo en douchegel dan ook sterk verminderde op een bepaald moment
- Ze nu verder kuist met wc-product of waspoeder
- Het hier op Numa een beetje een nest is
- En de mensen het hier zelf niet beseffen, zelfs niet als we het hen duidelijk zeggen
- Ze waarschijnlijk onze cijfers achteraf zodanig zullen manipuleren dat het wel positief voor hen uitkomt.
- Er gelukkig wel toffe en vriendelijke mensen werken
- Enkel Maggy kan een aantal problemen veroorzaken
- Dit komt doordat ze vaak foutieve cijfers door geeft
- En wij daar wel een beetje zot van komen
- André er het meeste last van heeft
- Hij er ganse dagen mee op dezelfde bureau zit
- De kindjes langs de baan bijna wenen van ontroering en enthousiasme als een mzungu met een gele stubru trui voorbijjogt
- Dat Nele vanavond mee gaat lopen
- Wij naar “Van vlees en bloed” kijken ’s avonds.
- Dat de satellieten op dat scherm in Brussel nog steeds hilarisch zijn! (kijkt omhoog, op zoek naar de satellieten, terwijl met het reebokoor flapperend)
- Dat hier daarnet een Belg (uit tielt) is goeiedag komen zeggen.
- Dat dat raar deed om met een witte vlaming te klappen.
- Dat het hier al 6 dagen gen druppel geregend heeft
- Dat wij daar toch eens mee lachen
- Dat we hier naar Studio Brussel luisteren
- Dat ze hier op het bedrijf maar 1 cd hebben die dagelijks 6 keer afspeelt
- Dat ze eigenhandig de kevertjes uit de afgekeurde goederen halen om dan later weer te verkopen
- Dat de boekhouder precies een boontje heeft voor Bert
- Dat er op het bedrijf een wc is voor de buitenlanders en voor de oegandezen
- We enkel nog maar Queen Elisabeth National Park hebben bezocht als ontspanning
- We voor de rest nog niet echt veel pauze hebben gehad
- We hier dus veel werken
- We ietsje vroeger hier in Kabwohe vertrekken
- We 2 dagen inlassen om een bezoek te brengen aan Kampala
- We hier allemaal naar uitkijken
- Dat een mooie afsluiter zal zijn

Politiek zonder elentriek

Dit bericht werd gemaakt op zondag en maandagmorgen, maar met de nodige electriciteitsproblemen pas dinsdag kunnen doorsturen.




Hallo iedereen,
Welkom op onze blog op deze stralende maandagmorgen. Wij hopen dat gijle gisteren schoon uw bolleken hebt gekleurd naast de naam van uw voorkeurspolitieker. We gaan er van uit dat we tegen dat we terugkomen nog steeds geen regering hebben…
Iets over het politieke verhaal van Oeganda.
Na de onafhankelijkheid van de engelsmannen in de jaren ’60 werd het land bestuurd door ene Obote. Samen met zijn chef staf Idi leken ze het land in stroomversnelling naar ‘ontwikkeling’ te brengen. Ware het niet dat onze vriend Idi mijnheer Obote aan de deur zette en zelf het land wilde besturen. Goed begonnen is half gewonnen dacht hij. De eerste jaren van zijn presidentschap werden maar liefst 300.000 Oagandezen (aanhangers van Obote, of toch volgens hun buurman) de bananenbomen ingestuurd en er is nooit meer iets van gehoord. Vreselijke slachtpartijen hebben het land in 10 jaar Amin compleet ontredderd en terug naar de afrikaanse middeleeuwen gekegeld. (het is toen dat we dat verhaal van dat vliegmachien in Entebbe kunnen plaatsen)
Tegen de jaren ’80 waren ze Amin zo beu dat de Tanzanianen maar een handje toegestoken hebben en hem buitensmeten. (Deze ietswat corpuleuze laatste koning van Schotland heeft nog tot 2003 in Saoudi Arabie mogen genieten van de zon en zijn 5 koeketienes.) Na een kort (en gewelddadig) interregnum van Obote kwam dhr. Museveni aan de macht. Eerst een beetje hardhandig, maar met zeer kleine stapjes werd het land opener en werd er meer politieke vrijheid toegestaan. Hij had een simpel systeem van ‘geenpartijendemocratie’ uit de grond gestampt (dat zou nog iets zijn voor België). Museveni slaagde erin om Oeganda, met hulp van talloze westerse uitzuiginvesteringen aan een economische groei van rond de 7% te helpen. Nu moet wel gezegd, om van niets naar een beetje te gaan lijkt gemakkelijker dan van een beetje naar ietsje meer te groeien. Onder het caesarisch motto, verdeel en heers liet deze president toe dat de vroegere Oegandese koningkrijken in ere werden hersteld. Nu heeft bijna ieder volk hier zijn ceremoniële koning met successsietwisten, prinsenhuwelijken en boze tante fabiolas erbovenop. Nog later werden meerder partijen toegelaten en kwam er iets meer politieke vrijheid in het land. Het vreemde is dat de president iedere verkiezing weet te winnen met scores van 80%, iets wat we sinds vader eyskens in belgië niet meer gezien hebben. Persoonlijk denk ik dat de oegandezen liever een stabiele regering hebben dan heel veel politieke verwarring. Wat er nu beter is voor hen dat laat ik in het midden, maar het andere extreme kennen we maar al te goed.
Etentje
Zaterdagavond zijn we uitgenodigd bij mijnheer robert de CEO en zijn vrouw en kinderen. In wat van buiten een mooi huisje leek, was vanbinnen zowat het lelijkste intereur ooit gezien. Het plafond was bezaaid met een soort amalgaam van uitstulpingen in het bezetwerk. Een beetje zoals borsten, maar dan heel veel. De woonkamer klein, maar met de nodige HIFI, TV, en DVD toestanden die toch laten blijken dat mijnheer robert de CEO gene arme mens is.
U mag 3 keer raden wat we kregen voorgeschoteld door mevrouw robert?.... kip met gestoomde banenen! Maar echt, het was lekker! We hebben ons goed tegoed gedaan! Er was zelfs gezorgd voor een glas wijn en een lekkere heineken, de avond kon niet meer stuk. Het enige verschil hier is dat er niet gegeten wordt als de TV niet aanstaat. Iets wat hier blijkbaar een traditie is. Er wordt niet gesproken aan tafel, iedereen kijkt naar ‘second chance’. Een gedubde spaanstalige B-soap die door de Oegandese televisie voor een appel en een ei op de kop getikt werd en hele massas oegandezen tussen 8 en 9 aan de buis gekluisterd houdt. Er is in totaal wel een 30-tal minuten reclame tijdens de soap. Reclame gaat hier maar over 3 dingen. Gsm-operatoren, royco vleeskruidenmix en zeep. Wat hebt ge meer nodig?!
Terug naar ons etentje. Een ander vreemd ding is dat de gastvrouw hier niet mee aan tafel mag/gaat. Samen met de kinderen blijft ze in de zetel zitten, ookal is er plaats aan tafel. Wie zijn wij om daar iets op te zeggen, maar het doet toch vreemd.
Vandaag is het weer zondag. De vogeltjes, de bloemetjes, het zonnetje, toch een beetje genieten vandaag. Er is al de hele dag geen electriciteit en kunnen we niet werken, tot andrés kleine ergernis en tot onzer vreugd. Nu kunnen we even uitrusten. Straks weer een toertje lopen.
Wandeling
Bij gebrek aan electriciteit zijn Nele en ik maar op wandel getrokken naar ergens. We kwamen uit op een dorpje dat wel iets weghad van de cowboyfilms. Het duurde niet lang of we hadden een hele meute kleine mannen rond ons en we hebben wat zotte foto’s proberen maken. Volgende week moeten we ze hen wel komen tonen.
Bij het terugkomen van de wandeling was de computer natuurlijk uitgegaan. De batterij had het begeven want de electriciteit was nog steeds uit. (normaal duurt dat hier maar een uurtje, maar nu blijkbaar langer). Zondagavond dan maar een boek gelezen met een pillamp op ons kop en onszelf zitten afvragen hoe het nu kan dat we zo afhankelijk van electriciteit zijn.
Maandagmorgen was de power nog steeds weg, al ons diepgevroren vlees was ontdooid, nu moeten we vanavond al dat vlees klaarmaken om hopelijk tegen dan weer in te vriezen. Dat belooft een spannende kookavond te worden. (na 2 weken deze mega taalkemel aangepast!)Hier op het werk hangen we aan de generator met onze drie laptops. (al de rest mag niet op zijn computer werken, anders zou de generator het nog eens kunnen begeven.)

Het is zeer snel aan het gaan. We hebben nog twee weken voor de boeg, maar iets in mij zegt dat die zullen voorbijvliegen. We zijn alles een beetje in een framework aan het gieten om dan een serie aanbevelingen te doen. (maw, we zijn titeltjes aant maken om er later tekst onder te zetten)
Bedankt voor de lieve berichten vanuit Lokeren, Kastel en Tielt! We houden jullie op de hoogte van verdere avonturen!
Groetjes,
Bert, Nele en André

Lekker!

Een woordje over het eten:
Om jullie te doen watertanden. Even vertellen over het eten in Uganda. Over het algemeen is het lekker en we hebben erna zeker geen honger meer. Als je denkt dat deze lijst misschien iets te beknopt is, vergis u niet. Ze eten hier steevast altijd hetzelfde 
1) Vullers:


a. Posho: maisbloem met water gemengd. Het smaakt dan ook echt lekker naar maisbloem met water gemengd. Sinds die lading sprekende mais in mijnheer robert de CEO zijn stock, durven we hier niet zo goed meer van eten…
b. Matooke (het Ankolees voor bananen): Gestoomde bananenmoes. Er zit wat meer smaak aan dan in de Posho en het heeft een mooie groene kleur.

c. Rijst: Lekker, een beetje zoals bij ons.
d. KARO: Een lokaal product dat ze hier maken van gemalen Millet (gierst) en water. Het smaakt eigenlijk naar niets maar in deze streek zijn ze er zot van. Het is trouwens ook een product van Numa

e. Irish potatoes. Petatten zoals we ze kennen! (Ze maken hier zelfs frietjes van!)
2) Groentjes: (normaal eten ze er hier niet zo veel van, maar voor ons doen ze in Numa blijkbaar wel goed hun best om er klaar te maken)

a. Witte kool, ze kunnen dat hier echt lekker klaarmaken. Goed gekruid is het zeker en vast een passend bijgerecht.

b. Spinazie. Smaakt een beetje zuurder dan bij ons, maar zoals bij de kool hangt de bereiding af van de kok. Tevens heel lekker!
c. Erwten: In alle soorten en maten. Van heel pikant tot net zoals bij ons.
d. Tomaten: Hier hebben ze de zon gezien! En dat proef je!
3) Vlees
a. Kippelever: Smaakt beetje zoals stoofvlees. Heel lekker tot ze je vertellen wat het eigenlijk is. Dan smaakt het precies wat minder. Waarschijnlijk zit dat tussen de oren.
b. Kip: HEEL de kip  Jammergenoeg is de kip hier meestal steenhard, maar wel heel lekker!



c. Geit: HEEL de geit . Ondanks de beentjes is dit toch het meest malse vlees dat we al gehad hebben.
d. Koe: Stoofvlees, op z’n oegandees!
4) Saus:

a. Bonensaus. Lekker vettig en voedzaam. De locals kijken niet op een schep of 3 meer of minder!
b. Ketchup: Een rode chemische brei die naar tomaat moet smaken. Echt lekker!
Zoals ik in de aanhef al zei, ze eten hier steevast altijd hetzelfde. Dacht je nu dat ze iedere keer een combinatie van dit klaarmaakten? Nee, ze eten het gewoon altijd allemaal samen! Echt tot hun buikje gevuld is!
Wij kunnen het wel smaken. Soms hebben we er even genoeg van en dan verwennen we onszelf lekker met zelfgemaakte pannenkoeken. (Dank aan Nele haar moe voor het recept). We waren zo trots op onszelf dat we meteen plannen smeedden om volgende week op de lokale markt pannenkoeken te verkopen kwestie van de eier- bloem- en melkconsumptie de hoogte in te jagen. Numa zou hier ferm van kunnen profiteren! Vandaag bleek alvast dat ze er wat van lusten!
Excel:
Ons werk begint ons hoe langer hoe meer bezig te houden. De chaotische boekhouding remt ons wat af en we willen graag vooruit. We hopen tegen dit weekend de moeilijkste hindernissen van de kostenberekening voorbij te zijn en eens deftig aan ons marketingplan te werken!
Vandaag zijn we op bezoek geweest bij een boer die ons uitnodigde voor een gezamenlijk maal. Dit heerschap is tevens ‘reverend’ en bracht ons de nodige dosis geestelijkheid bij. Lekker eten (zie hierboven ) en dito gesprek.
Bedankt voor al de lieve reacties en veel succes in jullie projecten, examens, stages, thesissen en dagelijkse levens!
Bert, Nele & André

Quicky-win!

Nele heeft zich de voorbije dagen uitgesloofd om de administratieve molen in Numa te vereenvoudigen.
In ware Quickenborne stijl heeft ze er persoonlijk voor gezorgd dat het noteerwerk van de floormanager van 30cm naar 2cm is gegaan. Ze heeft zelfs voor een compjoeter gezorgd!

Wat doen we hier nu eigenlijk?

(Bert)
Pinksterzondagvoormiddag. Lekker lang geslapen tot 9uur. André legt uit waar pinksteren nu eigelijk voor staat. We zitten buiten op ons terras wat te werken. In de verte horen we gezangen van de mis. En van tussen den bananenbomen komt het geluid van tsjilpende vogeltjes en krekelende krakels.
Aperitief time. We drinken een glaasje naar porto ruikende wijn.
Het is een stralende dag. Een verschil met de regenachtige dagen van de voorbije week. Normaal zou het droog seizoen nu moeten beginnen. We genieten van de vrije dag, want vergis u niet, hoe fantastisch deze ervaring ook is, vakantie is het niet.
Straks ga ik m’n eigen 20 km van Kabwohe lopen. Robert, de boekhouder van Numa, heeft zich als Chinese vrijwilliger aangemeld om mij te vergezellen.
Gisteren en eergisteren nogal verveeld gezeten met een kleine aanval van spetterpoep. Als je hier een paar weken bent begin je meer en meer vertrouwen te hebben in het inlandse eten, je aanvankelijke terughoudendheid voor alles wat je krijgt ebt weg. Patat, daar zit je dan op het wc. In het vervolg dus toch een beetje opletten.
Op algemene aanvraag een overzicht van wat we hier aan het doen zijn. In het Vlericks en in het Vlaams.
1) Production analysis and supply chain streamlining
a. We kijken hoe ze er in numa in godsnaam in slagen om met 60 man personeel maar 3 ton per dag te produceren. (cfr. De concurrentie haalt hetzelfde cijfer met 7 man)
b. We adviseren aan mijnheer robert de CEO, dat hij die vrachtwagen maïs die al een paar maand in zijn stock ligt en vol zit met beesten (letterlijk sprekende maïs), best in zijn veevoeders draait in plaats van er bloem van te maken voor een lokale school.
2) Strategic marketing and repositioning
a. Numa’s producten zijn gegarandeerd 5% duurder dan de concurrentie. Deze prijzen veel laten zakken zou hen nog méér verlies toebrengen. We zijn op zoek naar een gulden middenweg en we trachten te focussen op meer productie, kwaliteit en service.
3) Implementation of value-added HR strategies.
a. Het verloop van personeel op Numa is bedroevend. De laatste jaren is het gemiddelde verblijf van een werknemer ongeveer 6 maanden. We proberen enkele praktische technieken toe te passen om het personeel te motiveren en de teamgeest op te drijven.
b. We werken aan een verloningsstrategie waarbij prestaties en creativiteit bevorderd worden.
Bon, zoals je ziet, we hebben hier nogal een uitgebreid programma, dat maakt het echt wel leuk. Maar onze tijd hier is beperkt. Binnen 3 dagen zitten we al aan de helft van ons project. Het dendert vooruit als een nijlpaard op snelheid.
Gisteren zijn we gaan shoppen in Mbarara, de grote stad in de buurt, 5 straten, 80 000 inwoners, en een coca-cola fabriek. Op de lokale groentenmarkt trachtten we wat af te bieden, maar hier pakt dat niet. In tegenstelling tot de souks in de noord-afrikaanse landen willen de mensen je hier niét in’t zak zetten. Ik had zelfs het gevoel dat ze zich een beetje beledigd voelden toen we om een korting vroegen. Anyway, leuke markt waar we volgende week iets dieper zullen intrekken.
De supermarkten hier hebben exact dezelfde producten. De dingen die we hier toch nog mankeren zijn vers vlees, toespijs, en lekker bier. Het enige dat ze hier in de supermarkt hebben is Heineken. ….
Vanavond is het feest. Spaghetti Bolognaise met veel groentjes en een heineken!
Groeten uit Uganda,

Bert, Nele en André


PS: Het lopen was zeer aangenaam. Het laatste deel naar boven viel wel dik tegen. Warm en vochtig kompleet kapot toegekomen aan ons huis. André en Nele hebben nogal staan lachen met mijn bleke wezen in vergelijking met Robert die precies nog wat over had! (hij wilde zelfs een sprintje trekken op het laatste)

Foto's

Het is al een paar dagen stil. Ons leven is op dit moment nu ook niet zo bijster interessant. We werken hard aan onze plannen voor Numa. Ondertussen zijn er nog enkele foto's bij van ons huis en onze collegas.
Vanavond schrijven we op algemene aanvraag over wat we hier nu eigelijk in godsnaam aan het doen zijn :)

Het regent hier al 4 dagen. We geraken nog met moeite van ons huis naar het werk. De banen zijn slijkbanen met een hoog bobbejaanlandgehalte!

Je kan al naar de foto's doorklikken door hier rechts op de diavoorstelling te drukken.
Vanavond schrijven we, maandagmorgen kan je het volgende bericht lezen.

Wederom een prettig lang weekend voor jullie allemaal!

Geniet ervan!
Bert & Nele

Hipos meet hippos

Hallo beste lezers en lezeressen,
(Bert)
We beginnen ons verslag op vrijdagavond. André, onze geroutineerde, ik zal u nekeer wat vertellen, expert is op slag BU geworden. (Bekende Ugandees). Hij moest samen met onze ‘CEO’ naar het lokale radiostation om uitleg te geven over het bedrijf. Heel raar hier in Uganda. Een populair radiostation met leuke deuntjes en dito jingles werd op vrijdagavond tussen 8 en 9 een uur opgekocht door Numa Feeds. Het ging over vrijdagavondse dingen zoals veevoeders, meel en kippen opkweken. Enfin, een beetje Q-Music, maar dan interessanter. Het was best nog wel goeie promotie en André heeft het er, ondanks het feit dat heel de uitzending in het Ankolees gebeurde, heel goed vanaf gebracht. We hebben een opname, geïnteresseerden moeten er maar naar vragen.
’s Nachts rijden:
Overdag rijden op de Ugandese wegen, een beetje afhankelijk van welke chauffeur je hebt, is comfortabel tot een gekkenwerk. Maar ’s nachts.... Je moet eens een lokale inboorling proberen ontwijken die op zijn fietsje, zonder enig licht, reflector of heldere kleuren, in het donker op de onverlichte baan rijdt. Zeker op het moment dat een tegenligger op je afkomt. Hier kennen ze maar twee standen op hun autolichten, uit, of volle faar. In beide gevallen zie je geen steek. We hebben al een paar keer ons ogen toegeknepen, maar hier zijn ze dat blijkbaar gewoon.
Onze trip naar Kasese:
Zaterdag zijn we naar Kasese geweest, een grote stad (zo groot als daknam, zwevezele, kastel… (enfin je weet wat ik bedoel) met een 80 000 inwoners). Daar een concurrent ‘bezocht’. Industriële spionnage… Haha, ken je de bakker van om de hoek? Wel, zoiets…
Daarna blijven slapen in een rustig hotelletje voor 3,5€ per man. Onze begeleider, mijnheer Robert de CEO, heeft ons getrakteerd!
Queen Elisabeth National Park
’s Ochtends heel vroeg uit de veren om in het Queen Elisabeth National Park naar de beesten te gaan kijken. Zoals je op de foto’s kan zien begon de dag met een machtig mooie zonsopgang. Ken je het begin van de Leeuwenkoning, zo begon het. Wel, we hebben nog de hele dag gedacht aan Simba en zijn vrienden Timon en Pumba. (neen, Elliot, niet Bumba) Het was alsof we in die film terecht gekomen waren.
De eerste vreemde beesten die we zagen waren ‘Mzungu’… blanken. Het deed vreemd om nog eens blanken te zien hier, het was alsof ze niet in het landschap pasten. ?!
Na een entree en een gids betaald te hebben (ongeveer 20 keer zoveel als ons hotelovernachting) zijn we in mijnheer Robert de CEO, zijn Toyota op ‘safari’ gegaan. Zoals iedere goeie safari zit je eerst al je foto’s te verschieten op een paar herten dat op 100 meter van je auto lopen. Een 2-tal uur later denk je, miljaar weer van dat type konijnen, vlug doorrijden, want we willen andere beesten zien.
Naast Buffels met mega hoorns, wrattenzwijnen (zoals Bumba), een massa vogels, hyena’s en hebben we prachtige kuddes olifanten mooi gezien op een tiental meter afstand. Het paradepaardje van zo’n safari is natuurlijk Simba zelf zien. Blijkbaar zijn de Leeuwen hier tewerkgesteld bij de spoorwegen, ze waren op staking. Geen leeuw gezien. Jammer, maar Mick Jagger zou lippen, “you can’t always get what you want” Gelukkig was onze dag nog niet afgelopen en beschouwden hem op zich al geslaagd.
Na onze rondrit zijn we naar het bezoekerscentrum doorgereden alwaar we een prachtig hotel terugvonden. Ongeloofelijke ligging van deze lodge waar een kamer maar liefst 280$ per nacht kost. Vanop deze rots heb je een indrukwekkend uitzicht op het park, de twee meren en het kanaal. Onder je zie je de olifanten water halen, de buffels drinken en de vissers vertrekken naar hun ‘werk’. Daar hebben we kennisgemaakt met enkele ‘honeymooners’ in de gelukkigste tijd van hun leven.
Tegen de avond begon onze boottocht. Zoiets als een afvaart van de Schelde van in Rupelmonde tot in Kastel. Met onze boot voeren we langs de oever van het kanaal dat de twee meren, Edward en George verbindt. We passeerden rakelings buffels die met hun kont in het water staan, omdat ze bang zijn voor de leeuwen, nijlpaarden die op één of andere manier mooi naast elkaar geparkeerd liggen, krokodilletjes met hun bek wijd open, en een hele resem prachtige vogels. Toen we om een hoek kwamen stond daar plots een school olifanten. Maar echt zoals in National Geographic hé, maar dan echt! Zo dicht konden we ze zien. Bij het aanschouwen van dit spektakel was de kapitein even een verdwaald nijlpaard uit oog verloren. Plots schoot de boot, zonder zever, een meter omhoog. We waren tegen de ondergedoken hippo gebotst. Naar het schijnt zijn zij de meest gevaarlijke zoogdieren die er bestaan. We hebben gevoeld wat voor kracht er van zo’n dieren uitgaat. Toch even verschoten. Het ‘monster’ kon zich gelukkig met een minieme kras bij de rest van de familie vervoegen. De boottrip eindigde bij het aanschouwen van de lokale vissers die op gammele bootjes vertrekken voor hun nachtelijke visbeurt op één van de twee meren. Prachtig moet het zijn ’s nachts, alleen op dat meer.
Volledig opgetogen en tevreden van onze dag keerden we huiswaarts. Als toetje op een vuurpijl bij heldere hemel zijn we apen, chimpansees of zoiets tegen het lijf gereden. Op zoek naar bananen bewegen zij zich tegen de avond naar de grote weg. Officieel is het verboden hen nog bananen te geven, maar van ‘officieel’ en ‘verbod’ kennen ze hier niet zo veel. Mooie fotos kunnen trekken van een aapje dat ik instinctief ‘tsjoet’ noemde…
Fantastische dag die we nooit van ons leven nog vergeten!
De begrafenis
(Nele)
De terugkomst van Queen Elizabeth gebeurde met slecht nieuws. De director kreeg telefoon van Alex, de eigenaar van ons huis, die meedeelde dat zijn schoonzus pas is overleden. Geen plezante gebeurtenis dus. De vrouw was slechts 35 jaar, maar wel al een tijdje ziek en lag al enige tijd in het hospitaal met diabetis en iets aan haar lever. Meer details zijn ons nog steeds onbekend.

Deze ochtend hebben we beslist om naar de begrafenis te gaan van onze buurvrouw. Ja, alles gaat hier enorm snel! Gisteren namiddag gestorven, 24u later reeds begraven. De verspreiding van het nieuws verloopt hier wel niet meer met tamtam of rookpluimen, maar het gaat zeer snel rond! En dat hebben we geweten. Amai, der was veel volk op die begrafenis!!! En wij kregen dan nog wel een ‘ereplaats’ aangeboden. We zijn toegekomen wanneer de begravenis reeds begonnen was, maar onmiddellijk werden er 3 stoelen gehaald en kregen we een plaats zeer dicht bij de doodskist, tussen de familieleden. En we hebben die vrouw zelfs nooit gezien! Een begrafenis duurt er wel net iets langer dan bij ons, ongeveer 2u, en gebeurt niet in de kerk. De begrafenis was aan haar huis en ze werd begraven tussen de bananenbomen. Het was een christelijke viering, met andere accenten dan bij ons. Niet enkel de plaats maakte het veel persoonlijker, ook de inkleding van de viering. Naaste familieleden en vrienden kregen allemaal de kans om iets te zeggen (waar we uiteraard geen woord van verstaan hebben) en ik kan jullie verzekeren dat ze lang en zonder enig probleem aan één stuk door kunnen praten. In het midden van de viering hebben ze ons zelf voorgesteld aan iedereen (en ook hier weten we niet wat er juist over ons is gezegd). Na dit lange spreken, ging iedereen mee om de kist neer te laten, eveneens ergens tussen de bananenbomen. Heel wat mensen hebben geholpen om het graf te vullen, terwijl er verschillende liederen werden gezongen. Er was zelf een te herkennen begrafenislied van bij ons bij, maar dan in een andere taal. Het grote verschil is echter dat het bij ons wel eens vals kan klinken, wat hier dus totaal niet het geval is. Honderd mensen samen, zonder muzikale begeleiding, kunnen perfect samen zingen. Echt wel machtig!!!

Na de begrafenis kreeg iedereen eten, maar wij zijn niet gebleven en zijn opnieuw gaan werken. Er is zelfs iemand achter ons gekomen om ons een flesje water aan te bieden, dat wij vriendelijk bedankt hebben. Wat achteraf geen goede zet bleek te zijn, want naar het schijnt is het enorm onbeleefd om iets te weigeren op een begrafenis. Hopelijk verstaan de mensen het dat dat zeker niet de bedoeling was en dat we hen zeker niet wilden beledigen.

Iets zeer opvallend was dat er slechts één persoon echt aan het wenen was en die ze moesten ondersteunen. Dat was de oudste dochter van het gezin. Het was echt wel erg om te zien, zeker als je beseft dat dat meisje (ik schat 14 jaar oud) haar jonge leven nu echt wel stopt (geen school meer, geen kind meer zijn). Er blijven nog 4 andere broertjes en zusjes achter om voor te zorgen.

Interessant om een mee te maken, maar het blijft nog steeds geen leuke gebeurtenis!

Queen Elisabeth NP

Er staan foto's online van ons bezoek aan het Queen Elisabeth National Park.
Vanavond schrijven we daarvan een verslag.
http://www.picasaweb.com/numafeedsmission

A day in the life (Bert)

Verslag 21 mei 2009
Beste lezers,
Bedankt om ons nog steeds te volgen. Het doet deugd om warme berichten van het thuisfront te krijgen. Wees gezegend op deze hoogdag.
Bij ons is er echter geen verlengd weekend. Ze mogen hier dan nog zo gelovig zijn, ze werken hier tot ze er bleek van zien. Zo lijkt het toch op het eerste gezicht…
Hoe ziet onze werkdag eruit?
07.00u: Uit ons bed. Meestal liggen we al een klein poosje wakker, het wordt hier tegen half 7 licht en aangezien we op tijd in ons bed kruipen, en daar ook geen circusnummers moeten opvoeren, is dat geen probleem.
07.15u: Men neme een warme douche om de dag fris te beginnen. We kunnen kiezen uit één van de 3 douchen aanwezig. Dubbele boekingen zijn bijgevolg uitgesloten.
07.30u: We ontbijten met een geroosterde boterham met confituur. Een lekkere pot Nescafé kikkert een mens op.
08.00u: Onze helpster, Lois, komt toe. Ze houdt het huis op orde als we weg zijn. Vriendelijk meisje! Ze kan wel niet zo goed koken. Tegen dat we ’s avonds toekomen heeft ze meestal een pot Rijst en ‘Irish’ gemaakt. (wat hier een aanduiding is voor onze soort patatten, er bestaat hier namelijk ook een ‘sweet potatoe’ versie). Andere bereidingen durft ze precies nog niet aan. We staan dus zelf in voor onze bevoorrading en culinaire hoogstandjes. Misschien wel best, ze durven hier nogal heel vettig koken en na onze leveraffaire van de eerste dag weet je nooit wat ze er hier indraaien.
08.05u: Onze chauffeur komt ons ophalen om naar het werk te gaan. De eerste 2 kilometer van de weg naar Numa Feeds is op een onverharde baan vol putten. De ‘driver’ slaagt er iedere keer in, van in plaats van de goede stukken weg te kiezen, heel traag door de putten te rijden. We komen een hele hoop kinderen tegen die allemaal al zwaaiend ‘mzungu’ roepen, het Swahilies voor ‘blanke man’. Ik weet niet of het een scheldwoord is, maar aan de lachende gezichten te zien valt het nog wel mee! Eenmaal op de hoofdweg gekomen knijpen we onze ogen toch een beetje dicht. In plaats van in een mooie boog rond de fietsers te gaan, begint hij al van 100 meter op voorhand te tuuten. Willen ze niet wijken, dan eindigt hun fietstocht gegarandeerd in de gracht. Numa Feeds is maar 2 kilometer verder, we bereiken dat dan ook snel.
08.25u: We rijden het domein van Numa binnen. Aan de poort ligt een bewaker in het ochtendzonnetje naar de radio te luisteren. We zijn er nog steeds niet uit wat zijn job precies is.
08.30u: De werkdag begint. André zit samen op een bureautje met Margaret. De enige Keniaanse van het bedrijf die zich nogal gedifferentieerd opstelt tegenover het andere personeel. Kenia-Uganda is zoiets als Nederland-België. Alleen hebben zij Philippe Albert nooit gekend om die Kenianen een toontje lager te laten zingen! Nele en ik werken in de ‘boardroom’, ongeveer de helft van een breakout room groot, met een reusachtige tafel in’t midden. Dit is ons werkterrein.
08.40u: Sinds we internet op onze bureau hebben beginnen we onze dag met wat mails te lezen en deze blog op orde te houden. Omdat het internet hier zoooooo traaaaaag gaat zijn we van armoede De Standaard Mobile beginnen lezen ipv de echte site. Maar kom het is toch iets. (We weten het al van de olifant enzo!)
09.00u: Betty, de persoonlijke assistente van mijnheer de directeur, tevens de verantwoordelijke voor de marketing, komt ons vervoegen. ’t Is een enthousiaste persoon en heel plezant om mee samen te werken. De voorbije dagen zijn we meestal op veldonderzoek geweest voor onze market research. De volgende dagen zullen vooral bureauwerk zijn.
10.00u: In de boardroom staat de waterkraan en de thee en koffie. Best plezant, iedereen komt regelmatig een praatje slaan. Als je hier ‘hello’ tegen iemand zegt, dan zegt deze persoon steevast, ‘I’m good’ terug. Er wordt hier zoals je ziet steeds naar de staat uwer gestel gevraagd. Iedereen zegt altijd ‘good’. Alleen de directeur behoudt zijn serieux en verklaart ‘not bad’ te zijn.
13.00u: Er wordt aangekondigd dat de lunch klaarstaat. Meestal kan je hier kiezen uit 4 deegwarenachtigen, rijst, posho (een soort deeg van bloem), petatten en gestoomde bananen. Groentjes kennen ze hier bijna niet, uitgenomen bonen. Vlees is meestal geit, maar dan wel héél de geit. Best lekker vind ik. Nele en André zijn niet zo’n fans. Ik probeer van alles een beetje te nemen. Maar het vult enorm. Gelukkig worden we de volgende dagen gewoon boterhammen en salade geserveerd, Smos was hen jammergenoeg onbekend.
13.30u: De namiddagen verlopen iets gezapiger. We zouden ook graag een dutje doen want het wordt meestal vrij warm tegen dan. Echt heet is het wel niet. Een beetje zoals onze zomers maar dan 5 graden beter. Het is hier al 6 dagen heel mooi weer geweest. Misschien lijkt het niet zo op de foto’s, maar de zon slaagt er steeds in tussen de stapelwolken door te schijnen. Vandaag heeft het eens 10 minuten geregend. Net een douche. Kaarsrecht, keihard. 5 minuten later zie je er niks meer van, alles is al opgedroogd. Eigenlijk is het nu regenseizoen, maar het ziet er naar uit dat deze dit jaar iets vroeger zal gedaan zijn.
17.00u: Mijnheer de directeur komt een praatje slagen. We vertellen over wat we zoal al opgemerkt hebben en waar we zullen aan werken. Robert, een echte verkoper, start een uitleg waar we na een minuut al niks meer van snappen.
18.00u: We gaan naar huis. Ik zou graag volgende weken, iedere dag die 4 kilometer joggen. Robert betrouwt het precies niet helemaal. Wie is er nu zo zot om te lopen als hij met de auto kan? Ik zie er echter geen graten in.
18.30u: Het wordt hier van de ene op de andere moment pikdonker. Je kan hier prachtige sterren zien.
19.00u: We prepareren ons een lekkere maaltijd zo goed en zo kwaad als we kunnen. We praten wat na over Numa en over wat we er kunnen bereiken.
20.00u: We ploffen in de zetel. André gaat meestal vrij vroeg slapen, hoewel, de laatste dagen blijft hij wat langer op en vertelt over de zotte jaren in Tielt en omstreken! Plezante mens.
20.30u: Nele en ik kijken soms een film of lezen een boek. (indien er geen IT problemen om op te lossen zijn). Ik ben bezig in de Gouden uil van Robert Vuijsje. Het gaat over een jongeman van rond de twintig die zot is van zwarte vrouwen met een uitgebreid achterste. Hoezeer ik me ook probeer in te leven, het lukt me niet.
22.30u: We trachten nog eens naar huis te bellen alvorens te gaan slapen. Aan 20 cent per minuut is dat praktisch geen geld. Voorlopig lukt het ons nog niet om berichtjes te sturen. Maar de customer care van het gsm-netwerk is er al 3 dagen mee bezig…
23.00u: We gaan slapen, morgen weer een nieuwe dag!

Onze eerste werkdagen (17-19 mei) (Nele)

Er staan foto's online! http://picasaweb.google.com/numafeedsmission

Starten met vergaderingen, wat had je anders gedacht . Wel nodig en zeker interessant!!! Na een snelle rondleiding in het bedrijf gingen we samen met de manager naar de locale autoriteiten. Ja, ja, alles verloopt hier zeer officieel. Alle mensen zijn hier echt super vriendelijk en enthousiast over onze komst, ook al weten ze niet exact wat we juist komen doen. Na de “officiële voorstelling” kwam het volgende bedrijfsbezoek, een locale kippenboer. En het was niet enkel advies geven, nee hoor, veel spectaculairder. André, vroeg direct om een kip te slachten en op te snijden om te kijken wat de oorzaak van de ziekte was. En dit was niet in een snel tempo: eerst werd de zieke kip uit het hok genomen, vervolgens op een stapel afval gelegd in de blakende zon, waar ze toch een kwartiertje heeft liggen afzien tot haar keel met een bot mes werd overgesneden. Ja, ja, zo doen ze da hier in Uganda…
Vandaag, dinsdag 19 mei, zijn we volop gestart met ons extern marktonderzoek. Supermarkten en outletstores (koten waar ze dierenvoeding verkopen) bezoeken en analyseren, managers en klanten ondervragen. Interessante resultaten bekomen, waar niemand in het bedrijf van op de hoogte was, dus al een eerste bijdrage geleverd . Voor de volgende dagen zal ons werk een beetje analoog zijn zodat we een zeer duidelijk beeld krijgen van de marktpositie en de gepaste strategie kunnen ontwikkelen. De volgende uitdaging, de interne evaluatie,… en aan André te zien kan dit best frustrerend zijn!!! Afwachten dus…
Vanavond hebben we bezoek gekregen van onze buurjongen. Heel vriendelijk van hem, maar moeilijk om met te communiceren, hij verstond toch nie zoveel Engels. Voor de rest is Bert’s hoofdtaak van deze avond, het herstellen van mijn pc, want die is blijkbaar allergisch aan Afrika. Hopelijk komt het in orde. (Edit Bert: We hebben net een reserve XP CD gekregen van ons bedrijf. Omgekeerde ontwikkelingssamenwerking noemen we dat. En toch weigerde Nele’s oldtimer zelfs “FORMAT C”. Boeltje toe en hopen op een luchtbrug vanuit België…)
Marktonderzoek in Afrika is cool!

De eerste dagen!

Verslag 14-17 mei:
Bon, we zijn er dan toch geraakt! Zoals hieronder gezegd hadden we in de avond dan toch een vlucht richting Afrika. Addis Abeba zou onze eerste halte worden. Vol vermoeide, maar goeie moed aan een tweede aanschuifronde begonnen. Wegens het onweer liep echter heel de luchthaven in de preisoep. Uiteindelijk twee uur later kunnen opstijgen richting Parijs. Vandaaruit vlogen we verder naar Addis Abeba. Gelukkig was het een rustige nachtvlucht en hebben we een beetje slaap kunnen vatten. Want de films waren het zien niet waard. (En we zijn niet slecht geworden van het eten! ;) Sarah)
In Addis Abeba aangekomen rond een uur of 8. Veel hebben we er niet van gezien. Een schone luchthaven in wat vanuit de lucht een droevige stad leek. Een 2-tal uur later konden we onze raid naar Entebbe voortzetten.
Na een uurtje vliegen kwamen er plots gaten in de wolken die ons tot dan toe iedere glimp van Afrika ontnomen hadden. Wat we zagen was een schouwspel van woestijn en savanne. Hoe het zand van de Sahara zich langzaam liet vangen door de bomen en het gras. Meer en meer voelden we onze bestemming naderen
En geluk bij het ongeluk van onze vliegtuigaffaire was dat we nu overdag Uganda en het Victoriameer zouden overvliegen. In de foto’s die ik zo snel mogelijk online zal proberen plaatsen zie je maar twee kleuren. Groen, de kleur van praktisch alles wat hier niet rood is.
Bij het aanvliegen van Entebbe hebben we het Victoriameer, het grootste zoetwaterreservoir van de wereld, gelegen op meer dan 1000m hoogte, kunnen bekijken. De luchthaven is bekend om het verhaal van een door Palestijnse terroristen gekaapt vliegtuig dat op spectaculaire wijze werd ontzet door een Israelisch paracommandoteam. Het bestormde vliegmachien staat er nog steeds.
In Entebbe werden we opgewacht door Frederic, de Ex-Change coördinator voor Uganda en Bennen, onze chauffeur die door Numa Feeds was gestuurd. 2 prachtige gasten die ons naar ons hotelletje in Kampala (de hoofdstad op een uurtje van Entebbe) gebracht hebben. Tijd voor onze eerste cultuurshock. Met dank aan Peter Verlinden was het een beetje zoals we het ons voorgesteld hebben, maar nu echt. Een zottekot op de baan. Rijdende bananenbomen met een brommer aan, bewegende pakken met ergens diep tussen de lading een fietser verborgen, een lading UNO colonnes, witte volgepakte busjes met een blauwe rand (het openbaar vervoer) en Toyota’s… Allemaal door elkaar. Maar hier gebeuren zeer weinig ongevallen. Toch even wennen!
Ons hotelletje was simpel maar verzorgd. (Naar Ugandese normen waarschijnlijk een vijfsterrenhotel). Gefrituurde vis met frietjes gegeten en een lekkere Oegandese pint gedronken. Nile Beer. Eindelijk op ons gemak!
Om 6 uur begon het te schemeren en om half 7 was het pikdonker. ’s Avonds was er een show met danseressen op een verhoog. Van uit de maat te dansen kennen ze hier ook iets. Pure entertainment en het had weinig met inheemse tradities te maken. We zijn dan ook niet te lang gebleven want we waren wel doodmoe. De show ging wel door tot middernacht. Net naast onze kamer. Een beetje zoals boven de Decadance wonen.
Op zaterdagmorgen vroeg opgestaan en lekker ontbeten. Daarna hebben we al enkele supermarkten in de hoofdstad bezocht en we zijn vervolgens doorgereden naar Kabwohe. Volgens vele gidsen zijn de wegen in Oeganda zo goed als onbegaanbaar, maar dat leek in eerste instantie goed mee te vallen. Onze chauffeur kon dan ook goed doorrijden. Maar dat was echter zonder de Oegandese gendarmes gerekend. 75 waar je 50 mocht. (er stond wel ergens een bord hoor, maar die zijn zo ongewoon hier dat men er echt niet op let). Onze chauffeur moest maar liefst 30 euro boete betalen. Dat komt overeen met een maand werken. We lieten het niet aan ons hart komen en zijn doorgereden. De chauffeur heeft het later op de dag mooi opgebiecht aan zijn baas en die zal het voor hem betalen, mooie wereld hé Stijn!
Bij het rijden naar het zuiden hebben we de evenaar gepasseerd alwaar we een demonstratie hebben gehad van de magnetische velden. Het is dus echt waar. Op een afstand van 5 meter van de evenaar draaide het doorgespoelde water in het noorden en het zuiden respectievelijk kloksgewijs en tegenkloksgewijs. Op de evenaar zelf werd het bloemetje recht naar beneden gezogen. Ongelooflijk!
Hoe dichter bij onze bestemming hoe slechter de wegen. De gidsen begonnen gelijk te krijgen. Schone makadam, maar vol putten, soms tot een halve meter diep. Een beetje gelijk met uw fiets door de veldstraat tsjeezen. Door de ruit namen we het Oegandese platteland waar. Een beetje heuvelachtig, alles groen en enorm veel bananen!
Om 6 uur aangekomen in Kabwohe, een typisch dorp aan de rand van de grote baan. De helft van de huizen felroos, felrood, felblauw en felgroen geschilderd. Allemaal reclame voor de GSM operatoren die hier bitse concurrentie leveren om een aanslag te plegen op het kleine budgetje van de Afrikanen. Iedereen heeft hier wel een GSM (kost hier een half maandloon), maar niemand heeft nog belwaarde! Al die kleuren fleuren zo’n dorp wel wat op. Zo ziet het er toch wat minder somber uit.
Bijna direct doorgereden naar ons huis, villa, kasteel, burcht, of hoe je het wil noemen. Der zijn hier 6 slaapkamers. Een giant living, eetkamer en een mini keukentje. Direct een indicatie aan wat de mensen hier belang hechten. Het huis behoort toe aan een doctor in de geschiedenis die in Kampala woont. Hij heeft juist naast het huis van zijn ouders zijn eigen huis gebouwd om 2 weken op een jaar op bezoek te komen. Hier worden de historici blijkbaar wel deftig betaald! Hij heeft beloofd om ons op het einde van ons project de Nijlvallei in Kampala te tonen!
Loise is onze huishoudster. Ze gaat een beetje helpen met koken en ons verzorgen. Robert heeft ook een bewaker aan de poort gezet omdat hij liever het zekere voor het onzekere wil nemen. Volgens mij is er echt niet veel gevaar. De mensen, zeker in Kampala, doen eigenlijk alsof je er niet bent. Al die indianenverhalen over bedelende bendes en opdringerige verkopers zijn hier niet van toepassing. Iedereen zegt hier goeiedag met een glimlach zo breed als de evenaar! Verder dan goeiedag komen ze hier wel meestal niet, omdat veel mensen hier (zeker op het platteland) weinig tot geen Engels verstaan.
Onze buren zijn de ouders van de historicus en zijn broer. Op de hof, omgeven door 3 meter hoge banenbomen, lopen een 10-tal kindjes en amuseren zich met helemaal niets. Ben benieuwd of ze hier een voetbal hebben, dan wordt dat nog plezant.
Zondagmorgen lekker uitgeslapen. Na ons verder geïnstalleerd te hebben zijn we vanmiddag naar enkele boeren op bezoek gegaan. De boeren hier zeggen wel dat ze arm zijn, maar ze wonen in prachtige huizen met adembenemende uitzichten. Op bezoek bij een dominee die schone koebeesten heeft staan. Na een mooi gebed werden we uitgenodigd om één dezer dagen te komen dineren. Ongeloofelijk gastvrij! Zondagavond een interessant gesprek gehad met de baas van onze firma. We werden prompt gepromoveerd van ‘students’ naar ‘junior consultants’ van windowdressing gesproken!
Maandagmorgen het officiële begin van ons project! Spannend…

Brussel - Parijs - addis abeba - kampala

Toen de sn technici het probleem niet van de baan kregen zijn we naar de vertrekhal teruggekeerd. Nieuwe vlucht gekregen via addis abeba naar kampala. Straks vertek om 20u. Niet slecht, maar toch ne retard van 15u. Morgen om 13.30 zijn we in kampala. Fingers crossed!
We hebben ook al ne verdwaalde Canadees als vriend! Hij leert leffe drinken.

Tot gauw!

Bert Vanhaecke
bertvanhaecke@telenet.be
+32 498/228 806

Half vertrokken is nog niet begonnen.

Ons reis begint op zn Afrikaans. Na 2 uur te wachten op de reparatie van onze vliegtuigremmen begon de sabena luchtbus zich naar de startbaan te begeven.
Daar aangekomen en de remmen getest te hebben zei de piloot. "en we zijn weg" .... In plaats van de blauwe lucht te kiezen keerden we terug naar de tarmac... en een uur later staan we nog steeds in brussel op de grond. De remmen zijn nog steeds kapot. We hebben alledrie razende honger en tot overmaat van ramp schenken ze geen alcohol op de grond :-)
we zien het wel. Allesins een goèie voorbereiding op het nieuwe ritme!
Hopelijk kunnen we vandaag nog weg. We houden jullie op de hoogte!


Bert Vanhaecke
bertvanhaecke@telenet.be
+32 498/228 806

Bijna vertrekken!

Hallo Iedereen,
Welkom op onze blog!
Zoals iedere deftige tropenreiziger moet men toch iets achterlaten voor de thuisblijvers. Bij deze een 'blog' waarop u vanalle verhalen, avonturen, bedenkingen en foto's zal terugvinden.
Wij vertrekken op 14 mei vanuit Brussel naar Entebbe. Met een tussenlanding in Kigali (Rwanda), hopen we daar om 21.40 lokale tijd (één uurtje verder) te landen.
Vervolgens gaat onze tocht naar Kampala, de hoofdstad van Uganda. Daar overnachten we in een hotel.
Vrijdagmorgenvroeg worden we door onze chauffeur opgehaald om drie supermarkten te bezoeken. Kwestie van de lokale winkelgewoontes te 'bestuderen'. We zijn eens benieuwd.

In de namiddag volgt dan onze 8 (ACHT!) uur durende transfer naar Kabwohe. Of hoe we veel tijd gaan hebben om het land te bezichtigen :)

We houden jullie op de hoogte.
Hieronder een kaartje van belangrijke plaatsen en onze route.
Tot gauw!

Numa Feeds Kabwohe Bushenyi weergeven op een grotere kaart