A day in the life (Bert)

Verslag 21 mei 2009
Beste lezers,
Bedankt om ons nog steeds te volgen. Het doet deugd om warme berichten van het thuisfront te krijgen. Wees gezegend op deze hoogdag.
Bij ons is er echter geen verlengd weekend. Ze mogen hier dan nog zo gelovig zijn, ze werken hier tot ze er bleek van zien. Zo lijkt het toch op het eerste gezicht…
Hoe ziet onze werkdag eruit?
07.00u: Uit ons bed. Meestal liggen we al een klein poosje wakker, het wordt hier tegen half 7 licht en aangezien we op tijd in ons bed kruipen, en daar ook geen circusnummers moeten opvoeren, is dat geen probleem.
07.15u: Men neme een warme douche om de dag fris te beginnen. We kunnen kiezen uit één van de 3 douchen aanwezig. Dubbele boekingen zijn bijgevolg uitgesloten.
07.30u: We ontbijten met een geroosterde boterham met confituur. Een lekkere pot Nescafé kikkert een mens op.
08.00u: Onze helpster, Lois, komt toe. Ze houdt het huis op orde als we weg zijn. Vriendelijk meisje! Ze kan wel niet zo goed koken. Tegen dat we ’s avonds toekomen heeft ze meestal een pot Rijst en ‘Irish’ gemaakt. (wat hier een aanduiding is voor onze soort patatten, er bestaat hier namelijk ook een ‘sweet potatoe’ versie). Andere bereidingen durft ze precies nog niet aan. We staan dus zelf in voor onze bevoorrading en culinaire hoogstandjes. Misschien wel best, ze durven hier nogal heel vettig koken en na onze leveraffaire van de eerste dag weet je nooit wat ze er hier indraaien.
08.05u: Onze chauffeur komt ons ophalen om naar het werk te gaan. De eerste 2 kilometer van de weg naar Numa Feeds is op een onverharde baan vol putten. De ‘driver’ slaagt er iedere keer in, van in plaats van de goede stukken weg te kiezen, heel traag door de putten te rijden. We komen een hele hoop kinderen tegen die allemaal al zwaaiend ‘mzungu’ roepen, het Swahilies voor ‘blanke man’. Ik weet niet of het een scheldwoord is, maar aan de lachende gezichten te zien valt het nog wel mee! Eenmaal op de hoofdweg gekomen knijpen we onze ogen toch een beetje dicht. In plaats van in een mooie boog rond de fietsers te gaan, begint hij al van 100 meter op voorhand te tuuten. Willen ze niet wijken, dan eindigt hun fietstocht gegarandeerd in de gracht. Numa Feeds is maar 2 kilometer verder, we bereiken dat dan ook snel.
08.25u: We rijden het domein van Numa binnen. Aan de poort ligt een bewaker in het ochtendzonnetje naar de radio te luisteren. We zijn er nog steeds niet uit wat zijn job precies is.
08.30u: De werkdag begint. André zit samen op een bureautje met Margaret. De enige Keniaanse van het bedrijf die zich nogal gedifferentieerd opstelt tegenover het andere personeel. Kenia-Uganda is zoiets als Nederland-België. Alleen hebben zij Philippe Albert nooit gekend om die Kenianen een toontje lager te laten zingen! Nele en ik werken in de ‘boardroom’, ongeveer de helft van een breakout room groot, met een reusachtige tafel in’t midden. Dit is ons werkterrein.
08.40u: Sinds we internet op onze bureau hebben beginnen we onze dag met wat mails te lezen en deze blog op orde te houden. Omdat het internet hier zoooooo traaaaaag gaat zijn we van armoede De Standaard Mobile beginnen lezen ipv de echte site. Maar kom het is toch iets. (We weten het al van de olifant enzo!)
09.00u: Betty, de persoonlijke assistente van mijnheer de directeur, tevens de verantwoordelijke voor de marketing, komt ons vervoegen. ’t Is een enthousiaste persoon en heel plezant om mee samen te werken. De voorbije dagen zijn we meestal op veldonderzoek geweest voor onze market research. De volgende dagen zullen vooral bureauwerk zijn.
10.00u: In de boardroom staat de waterkraan en de thee en koffie. Best plezant, iedereen komt regelmatig een praatje slaan. Als je hier ‘hello’ tegen iemand zegt, dan zegt deze persoon steevast, ‘I’m good’ terug. Er wordt hier zoals je ziet steeds naar de staat uwer gestel gevraagd. Iedereen zegt altijd ‘good’. Alleen de directeur behoudt zijn serieux en verklaart ‘not bad’ te zijn.
13.00u: Er wordt aangekondigd dat de lunch klaarstaat. Meestal kan je hier kiezen uit 4 deegwarenachtigen, rijst, posho (een soort deeg van bloem), petatten en gestoomde bananen. Groentjes kennen ze hier bijna niet, uitgenomen bonen. Vlees is meestal geit, maar dan wel héél de geit. Best lekker vind ik. Nele en André zijn niet zo’n fans. Ik probeer van alles een beetje te nemen. Maar het vult enorm. Gelukkig worden we de volgende dagen gewoon boterhammen en salade geserveerd, Smos was hen jammergenoeg onbekend.
13.30u: De namiddagen verlopen iets gezapiger. We zouden ook graag een dutje doen want het wordt meestal vrij warm tegen dan. Echt heet is het wel niet. Een beetje zoals onze zomers maar dan 5 graden beter. Het is hier al 6 dagen heel mooi weer geweest. Misschien lijkt het niet zo op de foto’s, maar de zon slaagt er steeds in tussen de stapelwolken door te schijnen. Vandaag heeft het eens 10 minuten geregend. Net een douche. Kaarsrecht, keihard. 5 minuten later zie je er niks meer van, alles is al opgedroogd. Eigenlijk is het nu regenseizoen, maar het ziet er naar uit dat deze dit jaar iets vroeger zal gedaan zijn.
17.00u: Mijnheer de directeur komt een praatje slagen. We vertellen over wat we zoal al opgemerkt hebben en waar we zullen aan werken. Robert, een echte verkoper, start een uitleg waar we na een minuut al niks meer van snappen.
18.00u: We gaan naar huis. Ik zou graag volgende weken, iedere dag die 4 kilometer joggen. Robert betrouwt het precies niet helemaal. Wie is er nu zo zot om te lopen als hij met de auto kan? Ik zie er echter geen graten in.
18.30u: Het wordt hier van de ene op de andere moment pikdonker. Je kan hier prachtige sterren zien.
19.00u: We prepareren ons een lekkere maaltijd zo goed en zo kwaad als we kunnen. We praten wat na over Numa en over wat we er kunnen bereiken.
20.00u: We ploffen in de zetel. André gaat meestal vrij vroeg slapen, hoewel, de laatste dagen blijft hij wat langer op en vertelt over de zotte jaren in Tielt en omstreken! Plezante mens.
20.30u: Nele en ik kijken soms een film of lezen een boek. (indien er geen IT problemen om op te lossen zijn). Ik ben bezig in de Gouden uil van Robert Vuijsje. Het gaat over een jongeman van rond de twintig die zot is van zwarte vrouwen met een uitgebreid achterste. Hoezeer ik me ook probeer in te leven, het lukt me niet.
22.30u: We trachten nog eens naar huis te bellen alvorens te gaan slapen. Aan 20 cent per minuut is dat praktisch geen geld. Voorlopig lukt het ons nog niet om berichtjes te sturen. Maar de customer care van het gsm-netwerk is er al 3 dagen mee bezig…
23.00u: We gaan slapen, morgen weer een nieuwe dag!