De eerste dagen!

Verslag 14-17 mei:
Bon, we zijn er dan toch geraakt! Zoals hieronder gezegd hadden we in de avond dan toch een vlucht richting Afrika. Addis Abeba zou onze eerste halte worden. Vol vermoeide, maar goeie moed aan een tweede aanschuifronde begonnen. Wegens het onweer liep echter heel de luchthaven in de preisoep. Uiteindelijk twee uur later kunnen opstijgen richting Parijs. Vandaaruit vlogen we verder naar Addis Abeba. Gelukkig was het een rustige nachtvlucht en hebben we een beetje slaap kunnen vatten. Want de films waren het zien niet waard. (En we zijn niet slecht geworden van het eten! ;) Sarah)
In Addis Abeba aangekomen rond een uur of 8. Veel hebben we er niet van gezien. Een schone luchthaven in wat vanuit de lucht een droevige stad leek. Een 2-tal uur later konden we onze raid naar Entebbe voortzetten.
Na een uurtje vliegen kwamen er plots gaten in de wolken die ons tot dan toe iedere glimp van Afrika ontnomen hadden. Wat we zagen was een schouwspel van woestijn en savanne. Hoe het zand van de Sahara zich langzaam liet vangen door de bomen en het gras. Meer en meer voelden we onze bestemming naderen
En geluk bij het ongeluk van onze vliegtuigaffaire was dat we nu overdag Uganda en het Victoriameer zouden overvliegen. In de foto’s die ik zo snel mogelijk online zal proberen plaatsen zie je maar twee kleuren. Groen, de kleur van praktisch alles wat hier niet rood is.
Bij het aanvliegen van Entebbe hebben we het Victoriameer, het grootste zoetwaterreservoir van de wereld, gelegen op meer dan 1000m hoogte, kunnen bekijken. De luchthaven is bekend om het verhaal van een door Palestijnse terroristen gekaapt vliegtuig dat op spectaculaire wijze werd ontzet door een Israelisch paracommandoteam. Het bestormde vliegmachien staat er nog steeds.
In Entebbe werden we opgewacht door Frederic, de Ex-Change coördinator voor Uganda en Bennen, onze chauffeur die door Numa Feeds was gestuurd. 2 prachtige gasten die ons naar ons hotelletje in Kampala (de hoofdstad op een uurtje van Entebbe) gebracht hebben. Tijd voor onze eerste cultuurshock. Met dank aan Peter Verlinden was het een beetje zoals we het ons voorgesteld hebben, maar nu echt. Een zottekot op de baan. Rijdende bananenbomen met een brommer aan, bewegende pakken met ergens diep tussen de lading een fietser verborgen, een lading UNO colonnes, witte volgepakte busjes met een blauwe rand (het openbaar vervoer) en Toyota’s… Allemaal door elkaar. Maar hier gebeuren zeer weinig ongevallen. Toch even wennen!
Ons hotelletje was simpel maar verzorgd. (Naar Ugandese normen waarschijnlijk een vijfsterrenhotel). Gefrituurde vis met frietjes gegeten en een lekkere Oegandese pint gedronken. Nile Beer. Eindelijk op ons gemak!
Om 6 uur begon het te schemeren en om half 7 was het pikdonker. ’s Avonds was er een show met danseressen op een verhoog. Van uit de maat te dansen kennen ze hier ook iets. Pure entertainment en het had weinig met inheemse tradities te maken. We zijn dan ook niet te lang gebleven want we waren wel doodmoe. De show ging wel door tot middernacht. Net naast onze kamer. Een beetje zoals boven de Decadance wonen.
Op zaterdagmorgen vroeg opgestaan en lekker ontbeten. Daarna hebben we al enkele supermarkten in de hoofdstad bezocht en we zijn vervolgens doorgereden naar Kabwohe. Volgens vele gidsen zijn de wegen in Oeganda zo goed als onbegaanbaar, maar dat leek in eerste instantie goed mee te vallen. Onze chauffeur kon dan ook goed doorrijden. Maar dat was echter zonder de Oegandese gendarmes gerekend. 75 waar je 50 mocht. (er stond wel ergens een bord hoor, maar die zijn zo ongewoon hier dat men er echt niet op let). Onze chauffeur moest maar liefst 30 euro boete betalen. Dat komt overeen met een maand werken. We lieten het niet aan ons hart komen en zijn doorgereden. De chauffeur heeft het later op de dag mooi opgebiecht aan zijn baas en die zal het voor hem betalen, mooie wereld hé Stijn!
Bij het rijden naar het zuiden hebben we de evenaar gepasseerd alwaar we een demonstratie hebben gehad van de magnetische velden. Het is dus echt waar. Op een afstand van 5 meter van de evenaar draaide het doorgespoelde water in het noorden en het zuiden respectievelijk kloksgewijs en tegenkloksgewijs. Op de evenaar zelf werd het bloemetje recht naar beneden gezogen. Ongelooflijk!
Hoe dichter bij onze bestemming hoe slechter de wegen. De gidsen begonnen gelijk te krijgen. Schone makadam, maar vol putten, soms tot een halve meter diep. Een beetje gelijk met uw fiets door de veldstraat tsjeezen. Door de ruit namen we het Oegandese platteland waar. Een beetje heuvelachtig, alles groen en enorm veel bananen!
Om 6 uur aangekomen in Kabwohe, een typisch dorp aan de rand van de grote baan. De helft van de huizen felroos, felrood, felblauw en felgroen geschilderd. Allemaal reclame voor de GSM operatoren die hier bitse concurrentie leveren om een aanslag te plegen op het kleine budgetje van de Afrikanen. Iedereen heeft hier wel een GSM (kost hier een half maandloon), maar niemand heeft nog belwaarde! Al die kleuren fleuren zo’n dorp wel wat op. Zo ziet het er toch wat minder somber uit.
Bijna direct doorgereden naar ons huis, villa, kasteel, burcht, of hoe je het wil noemen. Der zijn hier 6 slaapkamers. Een giant living, eetkamer en een mini keukentje. Direct een indicatie aan wat de mensen hier belang hechten. Het huis behoort toe aan een doctor in de geschiedenis die in Kampala woont. Hij heeft juist naast het huis van zijn ouders zijn eigen huis gebouwd om 2 weken op een jaar op bezoek te komen. Hier worden de historici blijkbaar wel deftig betaald! Hij heeft beloofd om ons op het einde van ons project de Nijlvallei in Kampala te tonen!
Loise is onze huishoudster. Ze gaat een beetje helpen met koken en ons verzorgen. Robert heeft ook een bewaker aan de poort gezet omdat hij liever het zekere voor het onzekere wil nemen. Volgens mij is er echt niet veel gevaar. De mensen, zeker in Kampala, doen eigenlijk alsof je er niet bent. Al die indianenverhalen over bedelende bendes en opdringerige verkopers zijn hier niet van toepassing. Iedereen zegt hier goeiedag met een glimlach zo breed als de evenaar! Verder dan goeiedag komen ze hier wel meestal niet, omdat veel mensen hier (zeker op het platteland) weinig tot geen Engels verstaan.
Onze buren zijn de ouders van de historicus en zijn broer. Op de hof, omgeven door 3 meter hoge banenbomen, lopen een 10-tal kindjes en amuseren zich met helemaal niets. Ben benieuwd of ze hier een voetbal hebben, dan wordt dat nog plezant.
Zondagmorgen lekker uitgeslapen. Na ons verder geïnstalleerd te hebben zijn we vanmiddag naar enkele boeren op bezoek gegaan. De boeren hier zeggen wel dat ze arm zijn, maar ze wonen in prachtige huizen met adembenemende uitzichten. Op bezoek bij een dominee die schone koebeesten heeft staan. Na een mooi gebed werden we uitgenodigd om één dezer dagen te komen dineren. Ongeloofelijk gastvrij! Zondagavond een interessant gesprek gehad met de baas van onze firma. We werden prompt gepromoveerd van ‘students’ naar ‘junior consultants’ van windowdressing gesproken!
Maandagmorgen het officiële begin van ons project! Spannend…