Hipos meet hippos

Hallo beste lezers en lezeressen,
(Bert)
We beginnen ons verslag op vrijdagavond. André, onze geroutineerde, ik zal u nekeer wat vertellen, expert is op slag BU geworden. (Bekende Ugandees). Hij moest samen met onze ‘CEO’ naar het lokale radiostation om uitleg te geven over het bedrijf. Heel raar hier in Uganda. Een populair radiostation met leuke deuntjes en dito jingles werd op vrijdagavond tussen 8 en 9 een uur opgekocht door Numa Feeds. Het ging over vrijdagavondse dingen zoals veevoeders, meel en kippen opkweken. Enfin, een beetje Q-Music, maar dan interessanter. Het was best nog wel goeie promotie en André heeft het er, ondanks het feit dat heel de uitzending in het Ankolees gebeurde, heel goed vanaf gebracht. We hebben een opname, geïnteresseerden moeten er maar naar vragen.
’s Nachts rijden:
Overdag rijden op de Ugandese wegen, een beetje afhankelijk van welke chauffeur je hebt, is comfortabel tot een gekkenwerk. Maar ’s nachts.... Je moet eens een lokale inboorling proberen ontwijken die op zijn fietsje, zonder enig licht, reflector of heldere kleuren, in het donker op de onverlichte baan rijdt. Zeker op het moment dat een tegenligger op je afkomt. Hier kennen ze maar twee standen op hun autolichten, uit, of volle faar. In beide gevallen zie je geen steek. We hebben al een paar keer ons ogen toegeknepen, maar hier zijn ze dat blijkbaar gewoon.
Onze trip naar Kasese:
Zaterdag zijn we naar Kasese geweest, een grote stad (zo groot als daknam, zwevezele, kastel… (enfin je weet wat ik bedoel) met een 80 000 inwoners). Daar een concurrent ‘bezocht’. Industriële spionnage… Haha, ken je de bakker van om de hoek? Wel, zoiets…
Daarna blijven slapen in een rustig hotelletje voor 3,5€ per man. Onze begeleider, mijnheer Robert de CEO, heeft ons getrakteerd!
Queen Elisabeth National Park
’s Ochtends heel vroeg uit de veren om in het Queen Elisabeth National Park naar de beesten te gaan kijken. Zoals je op de foto’s kan zien begon de dag met een machtig mooie zonsopgang. Ken je het begin van de Leeuwenkoning, zo begon het. Wel, we hebben nog de hele dag gedacht aan Simba en zijn vrienden Timon en Pumba. (neen, Elliot, niet Bumba) Het was alsof we in die film terecht gekomen waren.
De eerste vreemde beesten die we zagen waren ‘Mzungu’… blanken. Het deed vreemd om nog eens blanken te zien hier, het was alsof ze niet in het landschap pasten. ?!
Na een entree en een gids betaald te hebben (ongeveer 20 keer zoveel als ons hotelovernachting) zijn we in mijnheer Robert de CEO, zijn Toyota op ‘safari’ gegaan. Zoals iedere goeie safari zit je eerst al je foto’s te verschieten op een paar herten dat op 100 meter van je auto lopen. Een 2-tal uur later denk je, miljaar weer van dat type konijnen, vlug doorrijden, want we willen andere beesten zien.
Naast Buffels met mega hoorns, wrattenzwijnen (zoals Bumba), een massa vogels, hyena’s en hebben we prachtige kuddes olifanten mooi gezien op een tiental meter afstand. Het paradepaardje van zo’n safari is natuurlijk Simba zelf zien. Blijkbaar zijn de Leeuwen hier tewerkgesteld bij de spoorwegen, ze waren op staking. Geen leeuw gezien. Jammer, maar Mick Jagger zou lippen, “you can’t always get what you want” Gelukkig was onze dag nog niet afgelopen en beschouwden hem op zich al geslaagd.
Na onze rondrit zijn we naar het bezoekerscentrum doorgereden alwaar we een prachtig hotel terugvonden. Ongeloofelijke ligging van deze lodge waar een kamer maar liefst 280$ per nacht kost. Vanop deze rots heb je een indrukwekkend uitzicht op het park, de twee meren en het kanaal. Onder je zie je de olifanten water halen, de buffels drinken en de vissers vertrekken naar hun ‘werk’. Daar hebben we kennisgemaakt met enkele ‘honeymooners’ in de gelukkigste tijd van hun leven.
Tegen de avond begon onze boottocht. Zoiets als een afvaart van de Schelde van in Rupelmonde tot in Kastel. Met onze boot voeren we langs de oever van het kanaal dat de twee meren, Edward en George verbindt. We passeerden rakelings buffels die met hun kont in het water staan, omdat ze bang zijn voor de leeuwen, nijlpaarden die op één of andere manier mooi naast elkaar geparkeerd liggen, krokodilletjes met hun bek wijd open, en een hele resem prachtige vogels. Toen we om een hoek kwamen stond daar plots een school olifanten. Maar echt zoals in National Geographic hé, maar dan echt! Zo dicht konden we ze zien. Bij het aanschouwen van dit spektakel was de kapitein even een verdwaald nijlpaard uit oog verloren. Plots schoot de boot, zonder zever, een meter omhoog. We waren tegen de ondergedoken hippo gebotst. Naar het schijnt zijn zij de meest gevaarlijke zoogdieren die er bestaan. We hebben gevoeld wat voor kracht er van zo’n dieren uitgaat. Toch even verschoten. Het ‘monster’ kon zich gelukkig met een minieme kras bij de rest van de familie vervoegen. De boottrip eindigde bij het aanschouwen van de lokale vissers die op gammele bootjes vertrekken voor hun nachtelijke visbeurt op één van de twee meren. Prachtig moet het zijn ’s nachts, alleen op dat meer.
Volledig opgetogen en tevreden van onze dag keerden we huiswaarts. Als toetje op een vuurpijl bij heldere hemel zijn we apen, chimpansees of zoiets tegen het lijf gereden. Op zoek naar bananen bewegen zij zich tegen de avond naar de grote weg. Officieel is het verboden hen nog bananen te geven, maar van ‘officieel’ en ‘verbod’ kennen ze hier niet zo veel. Mooie fotos kunnen trekken van een aapje dat ik instinctief ‘tsjoet’ noemde…
Fantastische dag die we nooit van ons leven nog vergeten!
De begrafenis
(Nele)
De terugkomst van Queen Elizabeth gebeurde met slecht nieuws. De director kreeg telefoon van Alex, de eigenaar van ons huis, die meedeelde dat zijn schoonzus pas is overleden. Geen plezante gebeurtenis dus. De vrouw was slechts 35 jaar, maar wel al een tijdje ziek en lag al enige tijd in het hospitaal met diabetis en iets aan haar lever. Meer details zijn ons nog steeds onbekend.

Deze ochtend hebben we beslist om naar de begrafenis te gaan van onze buurvrouw. Ja, alles gaat hier enorm snel! Gisteren namiddag gestorven, 24u later reeds begraven. De verspreiding van het nieuws verloopt hier wel niet meer met tamtam of rookpluimen, maar het gaat zeer snel rond! En dat hebben we geweten. Amai, der was veel volk op die begrafenis!!! En wij kregen dan nog wel een ‘ereplaats’ aangeboden. We zijn toegekomen wanneer de begravenis reeds begonnen was, maar onmiddellijk werden er 3 stoelen gehaald en kregen we een plaats zeer dicht bij de doodskist, tussen de familieleden. En we hebben die vrouw zelfs nooit gezien! Een begrafenis duurt er wel net iets langer dan bij ons, ongeveer 2u, en gebeurt niet in de kerk. De begrafenis was aan haar huis en ze werd begraven tussen de bananenbomen. Het was een christelijke viering, met andere accenten dan bij ons. Niet enkel de plaats maakte het veel persoonlijker, ook de inkleding van de viering. Naaste familieleden en vrienden kregen allemaal de kans om iets te zeggen (waar we uiteraard geen woord van verstaan hebben) en ik kan jullie verzekeren dat ze lang en zonder enig probleem aan één stuk door kunnen praten. In het midden van de viering hebben ze ons zelf voorgesteld aan iedereen (en ook hier weten we niet wat er juist over ons is gezegd). Na dit lange spreken, ging iedereen mee om de kist neer te laten, eveneens ergens tussen de bananenbomen. Heel wat mensen hebben geholpen om het graf te vullen, terwijl er verschillende liederen werden gezongen. Er was zelf een te herkennen begrafenislied van bij ons bij, maar dan in een andere taal. Het grote verschil is echter dat het bij ons wel eens vals kan klinken, wat hier dus totaal niet het geval is. Honderd mensen samen, zonder muzikale begeleiding, kunnen perfect samen zingen. Echt wel machtig!!!

Na de begrafenis kreeg iedereen eten, maar wij zijn niet gebleven en zijn opnieuw gaan werken. Er is zelfs iemand achter ons gekomen om ons een flesje water aan te bieden, dat wij vriendelijk bedankt hebben. Wat achteraf geen goede zet bleek te zijn, want naar het schijnt is het enorm onbeleefd om iets te weigeren op een begrafenis. Hopelijk verstaan de mensen het dat dat zeker niet de bedoeling was en dat we hen zeker niet wilden beledigen.

Iets zeer opvallend was dat er slechts één persoon echt aan het wenen was en die ze moesten ondersteunen. Dat was de oudste dochter van het gezin. Het was echt wel erg om te zien, zeker als je beseft dat dat meisje (ik schat 14 jaar oud) haar jonge leven nu echt wel stopt (geen school meer, geen kind meer zijn). Er blijven nog 4 andere broertjes en zusjes achter om voor te zorgen.

Interessant om een mee te maken, maar het blijft nog steeds geen leuke gebeurtenis!