Een bewogen dag

Hallo iedereen,
Uganda begint zijn gemakken en ongemakken aan ons te tonen. Zo zijn we zondag naar de kerk geweest. Een protestantse zo bleek. Na ons initieel op de achterste banken gezet te hebben om niet te veel op te vallen werden we stante pede naar voren geflikkerd om op de eerste rijen plaats te nemen. Natuurlijk ontsnapten we zo niet aan de aandacht (ik kan u verzekeren, als er zo’n 599 ogen op jou richten slik je toch wel even). Na de eerste gezangen werden we door de priester/dominee naar voren geroepen om onszelf voor te stellen voor heel de kerk. Best grappig.
Een mis hier is toch wel iets anders als bij ons. Zo wordt er zoals je misschien wel dacht luidbundig gezongen en geklapt tussen de preken en de omhalingen door. Want van omhalingen kennen ze hier wel iets. Zeker 4 keer werd er aan de goegemeente een bijdrage gevraagd. Een keer voor de kerk, een andere keer voor de dominee z’n huis, en een andere keer voor een persoon zonder benen en met één oog. Hoewel de mensen hier geen nagel om aan hun gat te krabben hebben bleven ze gul doneren onder luide aanmoediging van zang en dans. Toen gebeurde er iets vreemd. Enkele kerkgangers hadden in plaats van harde cash (hoe hard je die Ugandese shilling ook kunt noemen, er zit een inflatie van een 30% op) bonen, rijst, tomaten of andere producten uit hun tuin gegeven. Aangezien die dingen nogal moeilijk in een offerblok kunnen werden ze dan maar publiek geveild tijdens de mis. De paster fungeerde als een volleerde veilingmeester waarvan vader De vuyst nog iets van kan leren. Na twee uur mis werd er een eindlied gekweeld door 3 jonge sopranessen die niet zouden misstaan in de selecties voor idool. (het zou allesins goeie televisie opleveren.)
Thuisgekomen bleek dat er naast geen electriciteit (deze was heel het weekend uit wegens werken), ook geen water meer was. We hebben naast ons huis een ton, en wegens 10 dagen droogte was deze leeg (toegegeven, we hebben er niet aan gedacht dat het water uit de douche misschien toch geen leidingwater was). Het wordt dus nog 5 dagen behelpen met water van de waterput aangebracht in jerrycans die afgesloten worden met een halve banaan. God dat warm bad gaat deugddoen!
We hebben onze namiddag dan gevuld met wat lezen en babbelen. Op een bepaald moment gebeurde iets wat precies uit een Hollywood B-movie uitgezonden op kanaal 2 op Halloween, was gekomen. Er begon iets luid te kraken en van onder het tapijt zagen we de grond omhoog komen. Nele, toch een beetje bang voor ‘beesten’ (hoewel ze het niet altijd wil toegeven  ), dacht dat er een groot lelijk harig tuig vanonder de vloer ons huis binnenkwam. Toegegeven, ik was er ook niet helemaal gerust op. Bleek dat door de vochtigheid de tegels van de living omhoog waren gekomen. Voor we het wisten stond het half dorp naar onze vreemde tegels te kijken (ik ben er zeker van dat ze het aan iets duivelachtig toeschreven…)Nugoed, tegels uitgebroken en mat er weer over. We hebben er geen last van, maar het deed toch raar.
’s Avonds zijn de accountant en de marketinverantwoordelijke bij ons komen eten. Twee jonge enthousiaste mensen die het heel goed menen met Numa en echt vooruit willen. Lekker aperitief met bloemkool en pringels. Mjamjam. Daarna spaghetti welke hun precies wel heeft gesmaakt.


Zaterdag organiseerde Numa een seminarie voor zijn beste boeren/klanten in de Mayors garden, een mooie tuin geëquipeerd voor zo’n seminaries. De mensen werden verwacht om 8u30. Toen bleek dat er toen nog niemand was werd het begin steeds maar uitgesteld. Om 10u, was er een man of 10. Tegen 10u30 zat de ‘hut’ vol (zo’n 110 man) en konden we beginnen. Tot nu toe werd er steeds goed op tijd gelet en de meeste afspraken gingen stipt door. Hier kregen we een voorbeeld van hoe de befaamde Afrikaanse tijdrekening ( +/- 2u ) in z’n werk gaat. Voor ons was het niet zo erg, maar eerlijk dachten we om 9u dat er echt niemand meer zou komen…
Vanmorgen hebben we de laatste rechte lijn ingezet. Onze inspanningen beginnen stilaan vrucht af te werpen. Het personeel begint onze systemen stilaan te gebruiken en ze krijgen een beeld van waar en hoe hun geld naartoe vloeit. Zo hebben ze waarschijnlijk ontdekt dat één van hun chauffeurs het niet zo nauw neemt met de dieselrekeningetjes en soms wat meer opschrijft dan eigenlijk verreden. ’t Is maar een klein ding, maar een voorbeeld van hoe een simpel systeem hen toelaat wat meer controle te hebben.
Nele en ik zijn ons rapport aant afwerken en André begint met zijn computersysteem uit te leggen aan de productieassistente. Het zijn nog vijf dagen, maar we gaan ons werk een beetje moeten plannen om helemaal rond te komen. Het zal hoedanook wel lukken en de moral is goed.

Bedankt voor al de lieve reacties en tot gauw!

Nele, André en Bert