Politiek zonder elentriek

Dit bericht werd gemaakt op zondag en maandagmorgen, maar met de nodige electriciteitsproblemen pas dinsdag kunnen doorsturen.




Hallo iedereen,
Welkom op onze blog op deze stralende maandagmorgen. Wij hopen dat gijle gisteren schoon uw bolleken hebt gekleurd naast de naam van uw voorkeurspolitieker. We gaan er van uit dat we tegen dat we terugkomen nog steeds geen regering hebben…
Iets over het politieke verhaal van Oeganda.
Na de onafhankelijkheid van de engelsmannen in de jaren ’60 werd het land bestuurd door ene Obote. Samen met zijn chef staf Idi leken ze het land in stroomversnelling naar ‘ontwikkeling’ te brengen. Ware het niet dat onze vriend Idi mijnheer Obote aan de deur zette en zelf het land wilde besturen. Goed begonnen is half gewonnen dacht hij. De eerste jaren van zijn presidentschap werden maar liefst 300.000 Oagandezen (aanhangers van Obote, of toch volgens hun buurman) de bananenbomen ingestuurd en er is nooit meer iets van gehoord. Vreselijke slachtpartijen hebben het land in 10 jaar Amin compleet ontredderd en terug naar de afrikaanse middeleeuwen gekegeld. (het is toen dat we dat verhaal van dat vliegmachien in Entebbe kunnen plaatsen)
Tegen de jaren ’80 waren ze Amin zo beu dat de Tanzanianen maar een handje toegestoken hebben en hem buitensmeten. (Deze ietswat corpuleuze laatste koning van Schotland heeft nog tot 2003 in Saoudi Arabie mogen genieten van de zon en zijn 5 koeketienes.) Na een kort (en gewelddadig) interregnum van Obote kwam dhr. Museveni aan de macht. Eerst een beetje hardhandig, maar met zeer kleine stapjes werd het land opener en werd er meer politieke vrijheid toegestaan. Hij had een simpel systeem van ‘geenpartijendemocratie’ uit de grond gestampt (dat zou nog iets zijn voor België). Museveni slaagde erin om Oeganda, met hulp van talloze westerse uitzuiginvesteringen aan een economische groei van rond de 7% te helpen. Nu moet wel gezegd, om van niets naar een beetje te gaan lijkt gemakkelijker dan van een beetje naar ietsje meer te groeien. Onder het caesarisch motto, verdeel en heers liet deze president toe dat de vroegere Oegandese koningkrijken in ere werden hersteld. Nu heeft bijna ieder volk hier zijn ceremoniële koning met successsietwisten, prinsenhuwelijken en boze tante fabiolas erbovenop. Nog later werden meerder partijen toegelaten en kwam er iets meer politieke vrijheid in het land. Het vreemde is dat de president iedere verkiezing weet te winnen met scores van 80%, iets wat we sinds vader eyskens in belgië niet meer gezien hebben. Persoonlijk denk ik dat de oegandezen liever een stabiele regering hebben dan heel veel politieke verwarring. Wat er nu beter is voor hen dat laat ik in het midden, maar het andere extreme kennen we maar al te goed.
Etentje
Zaterdagavond zijn we uitgenodigd bij mijnheer robert de CEO en zijn vrouw en kinderen. In wat van buiten een mooi huisje leek, was vanbinnen zowat het lelijkste intereur ooit gezien. Het plafond was bezaaid met een soort amalgaam van uitstulpingen in het bezetwerk. Een beetje zoals borsten, maar dan heel veel. De woonkamer klein, maar met de nodige HIFI, TV, en DVD toestanden die toch laten blijken dat mijnheer robert de CEO gene arme mens is.
U mag 3 keer raden wat we kregen voorgeschoteld door mevrouw robert?.... kip met gestoomde banenen! Maar echt, het was lekker! We hebben ons goed tegoed gedaan! Er was zelfs gezorgd voor een glas wijn en een lekkere heineken, de avond kon niet meer stuk. Het enige verschil hier is dat er niet gegeten wordt als de TV niet aanstaat. Iets wat hier blijkbaar een traditie is. Er wordt niet gesproken aan tafel, iedereen kijkt naar ‘second chance’. Een gedubde spaanstalige B-soap die door de Oegandese televisie voor een appel en een ei op de kop getikt werd en hele massas oegandezen tussen 8 en 9 aan de buis gekluisterd houdt. Er is in totaal wel een 30-tal minuten reclame tijdens de soap. Reclame gaat hier maar over 3 dingen. Gsm-operatoren, royco vleeskruidenmix en zeep. Wat hebt ge meer nodig?!
Terug naar ons etentje. Een ander vreemd ding is dat de gastvrouw hier niet mee aan tafel mag/gaat. Samen met de kinderen blijft ze in de zetel zitten, ookal is er plaats aan tafel. Wie zijn wij om daar iets op te zeggen, maar het doet toch vreemd.
Vandaag is het weer zondag. De vogeltjes, de bloemetjes, het zonnetje, toch een beetje genieten vandaag. Er is al de hele dag geen electriciteit en kunnen we niet werken, tot andrés kleine ergernis en tot onzer vreugd. Nu kunnen we even uitrusten. Straks weer een toertje lopen.
Wandeling
Bij gebrek aan electriciteit zijn Nele en ik maar op wandel getrokken naar ergens. We kwamen uit op een dorpje dat wel iets weghad van de cowboyfilms. Het duurde niet lang of we hadden een hele meute kleine mannen rond ons en we hebben wat zotte foto’s proberen maken. Volgende week moeten we ze hen wel komen tonen.
Bij het terugkomen van de wandeling was de computer natuurlijk uitgegaan. De batterij had het begeven want de electriciteit was nog steeds uit. (normaal duurt dat hier maar een uurtje, maar nu blijkbaar langer). Zondagavond dan maar een boek gelezen met een pillamp op ons kop en onszelf zitten afvragen hoe het nu kan dat we zo afhankelijk van electriciteit zijn.
Maandagmorgen was de power nog steeds weg, al ons diepgevroren vlees was ontdooid, nu moeten we vanavond al dat vlees klaarmaken om hopelijk tegen dan weer in te vriezen. Dat belooft een spannende kookavond te worden. (na 2 weken deze mega taalkemel aangepast!)Hier op het werk hangen we aan de generator met onze drie laptops. (al de rest mag niet op zijn computer werken, anders zou de generator het nog eens kunnen begeven.)

Het is zeer snel aan het gaan. We hebben nog twee weken voor de boeg, maar iets in mij zegt dat die zullen voorbijvliegen. We zijn alles een beetje in een framework aan het gieten om dan een serie aanbevelingen te doen. (maw, we zijn titeltjes aant maken om er later tekst onder te zetten)
Bedankt voor de lieve berichten vanuit Lokeren, Kastel en Tielt! We houden jullie op de hoogte van verdere avonturen!
Groetjes,
Bert, Nele en André