Het is al een paar dagen stil. Ons leven is op dit moment nu ook niet zo bijster interessant. We werken hard aan onze plannen voor Numa. Ondertussen zijn er nog enkele foto's bij van ons huis en onze collegas.
Vanavond schrijven we op algemene aanvraag over wat we hier nu eigelijk in godsnaam aan het doen zijn :)
Het regent hier al 4 dagen. We geraken nog met moeite van ons huis naar het werk. De banen zijn slijkbanen met een hoog bobbejaanlandgehalte!
Je kan al naar de foto's doorklikken door hier rechts op de diavoorstelling te drukken.
Vanavond schrijven we, maandagmorgen kan je het volgende bericht lezen.
Wederom een prettig lang weekend voor jullie allemaal!
Geniet ervan!
Bert & Nele
zaterdag 30 mei 2009
dinsdag 26 mei 2009
Hipos meet hippos
Hallo beste lezers en lezeressen,
(Bert)
We beginnen ons verslag op vrijdagavond. André, onze geroutineerde, ik zal u nekeer wat vertellen, expert is op slag BU geworden. (Bekende Ugandees). Hij moest samen met onze ‘CEO’ naar het lokale radiostation om uitleg te geven over het bedrijf. Heel raar hier in Uganda. Een populair radiostation met leuke deuntjes en dito jingles werd op vrijdagavond tussen 8 en 9 een uur opgekocht door Numa Feeds. Het ging over vrijdagavondse dingen zoals veevoeders, meel en kippen opkweken. Enfin, een beetje Q-Music, maar dan interessanter. Het was best nog wel goeie promotie en André heeft het er, ondanks het feit dat heel de uitzending in het Ankolees gebeurde, heel goed vanaf gebracht. We hebben een opname, geïnteresseerden moeten er maar naar vragen.
’s Nachts rijden:
Overdag rijden op de Ugandese wegen, een beetje afhankelijk van welke chauffeur je hebt, is comfortabel tot een gekkenwerk. Maar ’s nachts.... Je moet eens een lokale inboorling proberen ontwijken die op zijn fietsje, zonder enig licht, reflector of heldere kleuren, in het donker op de onverlichte baan rijdt. Zeker op het moment dat een tegenligger op je afkomt. Hier kennen ze maar twee standen op hun autolichten, uit, of volle faar. In beide gevallen zie je geen steek. We hebben al een paar keer ons ogen toegeknepen, maar hier zijn ze dat blijkbaar gewoon.
Onze trip naar Kasese:
Zaterdag zijn we naar Kasese geweest, een grote stad (zo groot als daknam, zwevezele, kastel… (enfin je weet wat ik bedoel) met een 80 000 inwoners). Daar een concurrent ‘bezocht’. Industriële spionnage… Haha, ken je de bakker van om de hoek? Wel, zoiets…
Daarna blijven slapen in een rustig hotelletje voor 3,5€ per man. Onze begeleider, mijnheer Robert de CEO, heeft ons getrakteerd!
Queen Elisabeth National Park
’s Ochtends heel vroeg uit de veren om in het Queen Elisabeth National Park naar de beesten te gaan kijken. Zoals je op de foto’s kan zien begon de dag met een machtig mooie zonsopgang. Ken je het begin van de Leeuwenkoning, zo begon het. Wel, we hebben nog de hele dag gedacht aan Simba en zijn vrienden Timon en Pumba. (neen, Elliot, niet Bumba) Het was alsof we in die film terecht gekomen waren.
De eerste vreemde beesten die we zagen waren ‘Mzungu’… blanken. Het deed vreemd om nog eens blanken te zien hier, het was alsof ze niet in het landschap pasten. ?!
Na een entree en een gids betaald te hebben (ongeveer 20 keer zoveel als ons hotelovernachting) zijn we in mijnheer Robert de CEO, zijn Toyota op ‘safari’ gegaan. Zoals iedere goeie safari zit je eerst al je foto’s te verschieten op een paar herten dat op 100 meter van je auto lopen. Een 2-tal uur later denk je, miljaar weer van dat type konijnen, vlug doorrijden, want we willen andere beesten zien.
Naast Buffels met mega hoorns, wrattenzwijnen (zoals Bumba), een massa vogels, hyena’s en hebben we prachtige kuddes olifanten mooi gezien op een tiental meter afstand. Het paradepaardje van zo’n safari is natuurlijk Simba zelf zien. Blijkbaar zijn de Leeuwen hier tewerkgesteld bij de spoorwegen, ze waren op staking. Geen leeuw gezien. Jammer, maar Mick Jagger zou lippen, “you can’t always get what you want” Gelukkig was onze dag nog niet afgelopen en beschouwden hem op zich al geslaagd.
Na onze rondrit zijn we naar het bezoekerscentrum doorgereden alwaar we een prachtig hotel terugvonden. Ongeloofelijke ligging van deze lodge waar een kamer maar liefst 280$ per nacht kost. Vanop deze rots heb je een indrukwekkend uitzicht op het park, de twee meren en het kanaal. Onder je zie je de olifanten water halen, de buffels drinken en de vissers vertrekken naar hun ‘werk’. Daar hebben we kennisgemaakt met enkele ‘honeymooners’ in de gelukkigste tijd van hun leven.
Tegen de avond begon onze boottocht. Zoiets als een afvaart van de Schelde van in Rupelmonde tot in Kastel. Met onze boot voeren we langs de oever van het kanaal dat de twee meren, Edward en George verbindt. We passeerden rakelings buffels die met hun kont in het water staan, omdat ze bang zijn voor de leeuwen, nijlpaarden die op één of andere manier mooi naast elkaar geparkeerd liggen, krokodilletjes met hun bek wijd open, en een hele resem prachtige vogels. Toen we om een hoek kwamen stond daar plots een school olifanten. Maar echt zoals in National Geographic hé, maar dan echt! Zo dicht konden we ze zien. Bij het aanschouwen van dit spektakel was de kapitein even een verdwaald nijlpaard uit oog verloren. Plots schoot de boot, zonder zever, een meter omhoog. We waren tegen de ondergedoken hippo gebotst. Naar het schijnt zijn zij de meest gevaarlijke zoogdieren die er bestaan. We hebben gevoeld wat voor kracht er van zo’n dieren uitgaat. Toch even verschoten. Het ‘monster’ kon zich gelukkig met een minieme kras bij de rest van de familie vervoegen. De boottrip eindigde bij het aanschouwen van de lokale vissers die op gammele bootjes vertrekken voor hun nachtelijke visbeurt op één van de twee meren. Prachtig moet het zijn ’s nachts, alleen op dat meer.
Volledig opgetogen en tevreden van onze dag keerden we huiswaarts. Als toetje op een vuurpijl bij heldere hemel zijn we apen, chimpansees of zoiets tegen het lijf gereden. Op zoek naar bananen bewegen zij zich tegen de avond naar de grote weg. Officieel is het verboden hen nog bananen te geven, maar van ‘officieel’ en ‘verbod’ kennen ze hier niet zo veel. Mooie fotos kunnen trekken van een aapje dat ik instinctief ‘tsjoet’ noemde…
Fantastische dag die we nooit van ons leven nog vergeten!
De begrafenis
(Nele)
De terugkomst van Queen Elizabeth gebeurde met slecht nieuws. De director kreeg telefoon van Alex, de eigenaar van ons huis, die meedeelde dat zijn schoonzus pas is overleden. Geen plezante gebeurtenis dus. De vrouw was slechts 35 jaar, maar wel al een tijdje ziek en lag al enige tijd in het hospitaal met diabetis en iets aan haar lever. Meer details zijn ons nog steeds onbekend.
Deze ochtend hebben we beslist om naar de begrafenis te gaan van onze buurvrouw. Ja, alles gaat hier enorm snel! Gisteren namiddag gestorven, 24u later reeds begraven. De verspreiding van het nieuws verloopt hier wel niet meer met tamtam of rookpluimen, maar het gaat zeer snel rond! En dat hebben we geweten. Amai, der was veel volk op die begrafenis!!! En wij kregen dan nog wel een ‘ereplaats’ aangeboden. We zijn toegekomen wanneer de begravenis reeds begonnen was, maar onmiddellijk werden er 3 stoelen gehaald en kregen we een plaats zeer dicht bij de doodskist, tussen de familieleden. En we hebben die vrouw zelfs nooit gezien! Een begrafenis duurt er wel net iets langer dan bij ons, ongeveer 2u, en gebeurt niet in de kerk. De begrafenis was aan haar huis en ze werd begraven tussen de bananenbomen. Het was een christelijke viering, met andere accenten dan bij ons. Niet enkel de plaats maakte het veel persoonlijker, ook de inkleding van de viering. Naaste familieleden en vrienden kregen allemaal de kans om iets te zeggen (waar we uiteraard geen woord van verstaan hebben) en ik kan jullie verzekeren dat ze lang en zonder enig probleem aan één stuk door kunnen praten. In het midden van de viering hebben ze ons zelf voorgesteld aan iedereen (en ook hier weten we niet wat er juist over ons is gezegd). Na dit lange spreken, ging iedereen mee om de kist neer te laten, eveneens ergens tussen de bananenbomen. Heel wat mensen hebben geholpen om het graf te vullen, terwijl er verschillende liederen werden gezongen. Er was zelf een te herkennen begrafenislied van bij ons bij, maar dan in een andere taal. Het grote verschil is echter dat het bij ons wel eens vals kan klinken, wat hier dus totaal niet het geval is. Honderd mensen samen, zonder muzikale begeleiding, kunnen perfect samen zingen. Echt wel machtig!!!
Na de begrafenis kreeg iedereen eten, maar wij zijn niet gebleven en zijn opnieuw gaan werken. Er is zelfs iemand achter ons gekomen om ons een flesje water aan te bieden, dat wij vriendelijk bedankt hebben. Wat achteraf geen goede zet bleek te zijn, want naar het schijnt is het enorm onbeleefd om iets te weigeren op een begrafenis. Hopelijk verstaan de mensen het dat dat zeker niet de bedoeling was en dat we hen zeker niet wilden beledigen.
Iets zeer opvallend was dat er slechts één persoon echt aan het wenen was en die ze moesten ondersteunen. Dat was de oudste dochter van het gezin. Het was echt wel erg om te zien, zeker als je beseft dat dat meisje (ik schat 14 jaar oud) haar jonge leven nu echt wel stopt (geen school meer, geen kind meer zijn). Er blijven nog 4 andere broertjes en zusjes achter om voor te zorgen.
Interessant om een mee te maken, maar het blijft nog steeds geen leuke gebeurtenis!
(Bert)
We beginnen ons verslag op vrijdagavond. André, onze geroutineerde, ik zal u nekeer wat vertellen, expert is op slag BU geworden. (Bekende Ugandees). Hij moest samen met onze ‘CEO’ naar het lokale radiostation om uitleg te geven over het bedrijf. Heel raar hier in Uganda. Een populair radiostation met leuke deuntjes en dito jingles werd op vrijdagavond tussen 8 en 9 een uur opgekocht door Numa Feeds. Het ging over vrijdagavondse dingen zoals veevoeders, meel en kippen opkweken. Enfin, een beetje Q-Music, maar dan interessanter. Het was best nog wel goeie promotie en André heeft het er, ondanks het feit dat heel de uitzending in het Ankolees gebeurde, heel goed vanaf gebracht. We hebben een opname, geïnteresseerden moeten er maar naar vragen.
’s Nachts rijden:
Overdag rijden op de Ugandese wegen, een beetje afhankelijk van welke chauffeur je hebt, is comfortabel tot een gekkenwerk. Maar ’s nachts.... Je moet eens een lokale inboorling proberen ontwijken die op zijn fietsje, zonder enig licht, reflector of heldere kleuren, in het donker op de onverlichte baan rijdt. Zeker op het moment dat een tegenligger op je afkomt. Hier kennen ze maar twee standen op hun autolichten, uit, of volle faar. In beide gevallen zie je geen steek. We hebben al een paar keer ons ogen toegeknepen, maar hier zijn ze dat blijkbaar gewoon.
Onze trip naar Kasese:
Zaterdag zijn we naar Kasese geweest, een grote stad (zo groot als daknam, zwevezele, kastel… (enfin je weet wat ik bedoel) met een 80 000 inwoners). Daar een concurrent ‘bezocht’. Industriële spionnage… Haha, ken je de bakker van om de hoek? Wel, zoiets…
Daarna blijven slapen in een rustig hotelletje voor 3,5€ per man. Onze begeleider, mijnheer Robert de CEO, heeft ons getrakteerd!
Queen Elisabeth National Park
’s Ochtends heel vroeg uit de veren om in het Queen Elisabeth National Park naar de beesten te gaan kijken. Zoals je op de foto’s kan zien begon de dag met een machtig mooie zonsopgang. Ken je het begin van de Leeuwenkoning, zo begon het. Wel, we hebben nog de hele dag gedacht aan Simba en zijn vrienden Timon en Pumba. (neen, Elliot, niet Bumba) Het was alsof we in die film terecht gekomen waren.
De eerste vreemde beesten die we zagen waren ‘Mzungu’… blanken. Het deed vreemd om nog eens blanken te zien hier, het was alsof ze niet in het landschap pasten. ?!
Na een entree en een gids betaald te hebben (ongeveer 20 keer zoveel als ons hotelovernachting) zijn we in mijnheer Robert de CEO, zijn Toyota op ‘safari’ gegaan. Zoals iedere goeie safari zit je eerst al je foto’s te verschieten op een paar herten dat op 100 meter van je auto lopen. Een 2-tal uur later denk je, miljaar weer van dat type konijnen, vlug doorrijden, want we willen andere beesten zien.
Naast Buffels met mega hoorns, wrattenzwijnen (zoals Bumba), een massa vogels, hyena’s en hebben we prachtige kuddes olifanten mooi gezien op een tiental meter afstand. Het paradepaardje van zo’n safari is natuurlijk Simba zelf zien. Blijkbaar zijn de Leeuwen hier tewerkgesteld bij de spoorwegen, ze waren op staking. Geen leeuw gezien. Jammer, maar Mick Jagger zou lippen, “you can’t always get what you want” Gelukkig was onze dag nog niet afgelopen en beschouwden hem op zich al geslaagd.
Na onze rondrit zijn we naar het bezoekerscentrum doorgereden alwaar we een prachtig hotel terugvonden. Ongeloofelijke ligging van deze lodge waar een kamer maar liefst 280$ per nacht kost. Vanop deze rots heb je een indrukwekkend uitzicht op het park, de twee meren en het kanaal. Onder je zie je de olifanten water halen, de buffels drinken en de vissers vertrekken naar hun ‘werk’. Daar hebben we kennisgemaakt met enkele ‘honeymooners’ in de gelukkigste tijd van hun leven.
Tegen de avond begon onze boottocht. Zoiets als een afvaart van de Schelde van in Rupelmonde tot in Kastel. Met onze boot voeren we langs de oever van het kanaal dat de twee meren, Edward en George verbindt. We passeerden rakelings buffels die met hun kont in het water staan, omdat ze bang zijn voor de leeuwen, nijlpaarden die op één of andere manier mooi naast elkaar geparkeerd liggen, krokodilletjes met hun bek wijd open, en een hele resem prachtige vogels. Toen we om een hoek kwamen stond daar plots een school olifanten. Maar echt zoals in National Geographic hé, maar dan echt! Zo dicht konden we ze zien. Bij het aanschouwen van dit spektakel was de kapitein even een verdwaald nijlpaard uit oog verloren. Plots schoot de boot, zonder zever, een meter omhoog. We waren tegen de ondergedoken hippo gebotst. Naar het schijnt zijn zij de meest gevaarlijke zoogdieren die er bestaan. We hebben gevoeld wat voor kracht er van zo’n dieren uitgaat. Toch even verschoten. Het ‘monster’ kon zich gelukkig met een minieme kras bij de rest van de familie vervoegen. De boottrip eindigde bij het aanschouwen van de lokale vissers die op gammele bootjes vertrekken voor hun nachtelijke visbeurt op één van de twee meren. Prachtig moet het zijn ’s nachts, alleen op dat meer.
Volledig opgetogen en tevreden van onze dag keerden we huiswaarts. Als toetje op een vuurpijl bij heldere hemel zijn we apen, chimpansees of zoiets tegen het lijf gereden. Op zoek naar bananen bewegen zij zich tegen de avond naar de grote weg. Officieel is het verboden hen nog bananen te geven, maar van ‘officieel’ en ‘verbod’ kennen ze hier niet zo veel. Mooie fotos kunnen trekken van een aapje dat ik instinctief ‘tsjoet’ noemde…
Fantastische dag die we nooit van ons leven nog vergeten!
De begrafenis
(Nele)
De terugkomst van Queen Elizabeth gebeurde met slecht nieuws. De director kreeg telefoon van Alex, de eigenaar van ons huis, die meedeelde dat zijn schoonzus pas is overleden. Geen plezante gebeurtenis dus. De vrouw was slechts 35 jaar, maar wel al een tijdje ziek en lag al enige tijd in het hospitaal met diabetis en iets aan haar lever. Meer details zijn ons nog steeds onbekend.
Deze ochtend hebben we beslist om naar de begrafenis te gaan van onze buurvrouw. Ja, alles gaat hier enorm snel! Gisteren namiddag gestorven, 24u later reeds begraven. De verspreiding van het nieuws verloopt hier wel niet meer met tamtam of rookpluimen, maar het gaat zeer snel rond! En dat hebben we geweten. Amai, der was veel volk op die begrafenis!!! En wij kregen dan nog wel een ‘ereplaats’ aangeboden. We zijn toegekomen wanneer de begravenis reeds begonnen was, maar onmiddellijk werden er 3 stoelen gehaald en kregen we een plaats zeer dicht bij de doodskist, tussen de familieleden. En we hebben die vrouw zelfs nooit gezien! Een begrafenis duurt er wel net iets langer dan bij ons, ongeveer 2u, en gebeurt niet in de kerk. De begrafenis was aan haar huis en ze werd begraven tussen de bananenbomen. Het was een christelijke viering, met andere accenten dan bij ons. Niet enkel de plaats maakte het veel persoonlijker, ook de inkleding van de viering. Naaste familieleden en vrienden kregen allemaal de kans om iets te zeggen (waar we uiteraard geen woord van verstaan hebben) en ik kan jullie verzekeren dat ze lang en zonder enig probleem aan één stuk door kunnen praten. In het midden van de viering hebben ze ons zelf voorgesteld aan iedereen (en ook hier weten we niet wat er juist over ons is gezegd). Na dit lange spreken, ging iedereen mee om de kist neer te laten, eveneens ergens tussen de bananenbomen. Heel wat mensen hebben geholpen om het graf te vullen, terwijl er verschillende liederen werden gezongen. Er was zelf een te herkennen begrafenislied van bij ons bij, maar dan in een andere taal. Het grote verschil is echter dat het bij ons wel eens vals kan klinken, wat hier dus totaal niet het geval is. Honderd mensen samen, zonder muzikale begeleiding, kunnen perfect samen zingen. Echt wel machtig!!!
Na de begrafenis kreeg iedereen eten, maar wij zijn niet gebleven en zijn opnieuw gaan werken. Er is zelfs iemand achter ons gekomen om ons een flesje water aan te bieden, dat wij vriendelijk bedankt hebben. Wat achteraf geen goede zet bleek te zijn, want naar het schijnt is het enorm onbeleefd om iets te weigeren op een begrafenis. Hopelijk verstaan de mensen het dat dat zeker niet de bedoeling was en dat we hen zeker niet wilden beledigen.
Iets zeer opvallend was dat er slechts één persoon echt aan het wenen was en die ze moesten ondersteunen. Dat was de oudste dochter van het gezin. Het was echt wel erg om te zien, zeker als je beseft dat dat meisje (ik schat 14 jaar oud) haar jonge leven nu echt wel stopt (geen school meer, geen kind meer zijn). Er blijven nog 4 andere broertjes en zusjes achter om voor te zorgen.
Interessant om een mee te maken, maar het blijft nog steeds geen leuke gebeurtenis!
maandag 25 mei 2009
Queen Elisabeth NP
Er staan foto's online van ons bezoek aan het Queen Elisabeth National Park.
Vanavond schrijven we daarvan een verslag.
http://www.picasaweb.com/numafeedsmission
Vanavond schrijven we daarvan een verslag.
http://www.picasaweb.com/numafeedsmission
vrijdag 22 mei 2009
A day in the life (Bert)
Verslag 21 mei 2009
Beste lezers,
Bedankt om ons nog steeds te volgen. Het doet deugd om warme berichten van het thuisfront te krijgen. Wees gezegend op deze hoogdag.
Bij ons is er echter geen verlengd weekend. Ze mogen hier dan nog zo gelovig zijn, ze werken hier tot ze er bleek van zien. Zo lijkt het toch op het eerste gezicht…
Hoe ziet onze werkdag eruit?
07.00u: Uit ons bed. Meestal liggen we al een klein poosje wakker, het wordt hier tegen half 7 licht en aangezien we op tijd in ons bed kruipen, en daar ook geen circusnummers moeten opvoeren, is dat geen probleem.
07.15u: Men neme een warme douche om de dag fris te beginnen. We kunnen kiezen uit één van de 3 douchen aanwezig. Dubbele boekingen zijn bijgevolg uitgesloten.
07.30u: We ontbijten met een geroosterde boterham met confituur. Een lekkere pot Nescafé kikkert een mens op.
08.00u: Onze helpster, Lois, komt toe. Ze houdt het huis op orde als we weg zijn. Vriendelijk meisje! Ze kan wel niet zo goed koken. Tegen dat we ’s avonds toekomen heeft ze meestal een pot Rijst en ‘Irish’ gemaakt. (wat hier een aanduiding is voor onze soort patatten, er bestaat hier namelijk ook een ‘sweet potatoe’ versie). Andere bereidingen durft ze precies nog niet aan. We staan dus zelf in voor onze bevoorrading en culinaire hoogstandjes. Misschien wel best, ze durven hier nogal heel vettig koken en na onze leveraffaire van de eerste dag weet je nooit wat ze er hier indraaien.
08.05u: Onze chauffeur komt ons ophalen om naar het werk te gaan. De eerste 2 kilometer van de weg naar Numa Feeds is op een onverharde baan vol putten. De ‘driver’ slaagt er iedere keer in, van in plaats van de goede stukken weg te kiezen, heel traag door de putten te rijden. We komen een hele hoop kinderen tegen die allemaal al zwaaiend ‘mzungu’ roepen, het Swahilies voor ‘blanke man’. Ik weet niet of het een scheldwoord is, maar aan de lachende gezichten te zien valt het nog wel mee! Eenmaal op de hoofdweg gekomen knijpen we onze ogen toch een beetje dicht. In plaats van in een mooie boog rond de fietsers te gaan, begint hij al van 100 meter op voorhand te tuuten. Willen ze niet wijken, dan eindigt hun fietstocht gegarandeerd in de gracht. Numa Feeds is maar 2 kilometer verder, we bereiken dat dan ook snel.
08.25u: We rijden het domein van Numa binnen. Aan de poort ligt een bewaker in het ochtendzonnetje naar de radio te luisteren. We zijn er nog steeds niet uit wat zijn job precies is.
08.30u: De werkdag begint. André zit samen op een bureautje met Margaret. De enige Keniaanse van het bedrijf die zich nogal gedifferentieerd opstelt tegenover het andere personeel. Kenia-Uganda is zoiets als Nederland-België. Alleen hebben zij Philippe Albert nooit gekend om die Kenianen een toontje lager te laten zingen! Nele en ik werken in de ‘boardroom’, ongeveer de helft van een breakout room groot, met een reusachtige tafel in’t midden. Dit is ons werkterrein.
08.40u: Sinds we internet op onze bureau hebben beginnen we onze dag met wat mails te lezen en deze blog op orde te houden. Omdat het internet hier zoooooo traaaaaag gaat zijn we van armoede De Standaard Mobile beginnen lezen ipv de echte site. Maar kom het is toch iets. (We weten het al van de olifant enzo!)
09.00u: Betty, de persoonlijke assistente van mijnheer de directeur, tevens de verantwoordelijke voor de marketing, komt ons vervoegen. ’t Is een enthousiaste persoon en heel plezant om mee samen te werken. De voorbije dagen zijn we meestal op veldonderzoek geweest voor onze market research. De volgende dagen zullen vooral bureauwerk zijn.
10.00u: In de boardroom staat de waterkraan en de thee en koffie. Best plezant, iedereen komt regelmatig een praatje slaan. Als je hier ‘hello’ tegen iemand zegt, dan zegt deze persoon steevast, ‘I’m good’ terug. Er wordt hier zoals je ziet steeds naar de staat uwer gestel gevraagd. Iedereen zegt altijd ‘good’. Alleen de directeur behoudt zijn serieux en verklaart ‘not bad’ te zijn.
13.00u: Er wordt aangekondigd dat de lunch klaarstaat. Meestal kan je hier kiezen uit 4 deegwarenachtigen, rijst, posho (een soort deeg van bloem), petatten en gestoomde bananen. Groentjes kennen ze hier bijna niet, uitgenomen bonen. Vlees is meestal geit, maar dan wel héél de geit. Best lekker vind ik. Nele en André zijn niet zo’n fans. Ik probeer van alles een beetje te nemen. Maar het vult enorm. Gelukkig worden we de volgende dagen gewoon boterhammen en salade geserveerd, Smos was hen jammergenoeg onbekend.
13.30u: De namiddagen verlopen iets gezapiger. We zouden ook graag een dutje doen want het wordt meestal vrij warm tegen dan. Echt heet is het wel niet. Een beetje zoals onze zomers maar dan 5 graden beter. Het is hier al 6 dagen heel mooi weer geweest. Misschien lijkt het niet zo op de foto’s, maar de zon slaagt er steeds in tussen de stapelwolken door te schijnen. Vandaag heeft het eens 10 minuten geregend. Net een douche. Kaarsrecht, keihard. 5 minuten later zie je er niks meer van, alles is al opgedroogd. Eigenlijk is het nu regenseizoen, maar het ziet er naar uit dat deze dit jaar iets vroeger zal gedaan zijn.
17.00u: Mijnheer de directeur komt een praatje slagen. We vertellen over wat we zoal al opgemerkt hebben en waar we zullen aan werken. Robert, een echte verkoper, start een uitleg waar we na een minuut al niks meer van snappen.
18.00u: We gaan naar huis. Ik zou graag volgende weken, iedere dag die 4 kilometer joggen. Robert betrouwt het precies niet helemaal. Wie is er nu zo zot om te lopen als hij met de auto kan? Ik zie er echter geen graten in.
18.30u: Het wordt hier van de ene op de andere moment pikdonker. Je kan hier prachtige sterren zien.
19.00u: We prepareren ons een lekkere maaltijd zo goed en zo kwaad als we kunnen. We praten wat na over Numa en over wat we er kunnen bereiken.
20.00u: We ploffen in de zetel. André gaat meestal vrij vroeg slapen, hoewel, de laatste dagen blijft hij wat langer op en vertelt over de zotte jaren in Tielt en omstreken! Plezante mens.
20.30u: Nele en ik kijken soms een film of lezen een boek. (indien er geen IT problemen om op te lossen zijn). Ik ben bezig in de Gouden uil van Robert Vuijsje. Het gaat over een jongeman van rond de twintig die zot is van zwarte vrouwen met een uitgebreid achterste. Hoezeer ik me ook probeer in te leven, het lukt me niet.
22.30u: We trachten nog eens naar huis te bellen alvorens te gaan slapen. Aan 20 cent per minuut is dat praktisch geen geld. Voorlopig lukt het ons nog niet om berichtjes te sturen. Maar de customer care van het gsm-netwerk is er al 3 dagen mee bezig…
23.00u: We gaan slapen, morgen weer een nieuwe dag!
Beste lezers,
Bedankt om ons nog steeds te volgen. Het doet deugd om warme berichten van het thuisfront te krijgen. Wees gezegend op deze hoogdag.
Bij ons is er echter geen verlengd weekend. Ze mogen hier dan nog zo gelovig zijn, ze werken hier tot ze er bleek van zien. Zo lijkt het toch op het eerste gezicht…
Hoe ziet onze werkdag eruit?
07.00u: Uit ons bed. Meestal liggen we al een klein poosje wakker, het wordt hier tegen half 7 licht en aangezien we op tijd in ons bed kruipen, en daar ook geen circusnummers moeten opvoeren, is dat geen probleem.
07.15u: Men neme een warme douche om de dag fris te beginnen. We kunnen kiezen uit één van de 3 douchen aanwezig. Dubbele boekingen zijn bijgevolg uitgesloten.
07.30u: We ontbijten met een geroosterde boterham met confituur. Een lekkere pot Nescafé kikkert een mens op.
08.00u: Onze helpster, Lois, komt toe. Ze houdt het huis op orde als we weg zijn. Vriendelijk meisje! Ze kan wel niet zo goed koken. Tegen dat we ’s avonds toekomen heeft ze meestal een pot Rijst en ‘Irish’ gemaakt. (wat hier een aanduiding is voor onze soort patatten, er bestaat hier namelijk ook een ‘sweet potatoe’ versie). Andere bereidingen durft ze precies nog niet aan. We staan dus zelf in voor onze bevoorrading en culinaire hoogstandjes. Misschien wel best, ze durven hier nogal heel vettig koken en na onze leveraffaire van de eerste dag weet je nooit wat ze er hier indraaien.
08.05u: Onze chauffeur komt ons ophalen om naar het werk te gaan. De eerste 2 kilometer van de weg naar Numa Feeds is op een onverharde baan vol putten. De ‘driver’ slaagt er iedere keer in, van in plaats van de goede stukken weg te kiezen, heel traag door de putten te rijden. We komen een hele hoop kinderen tegen die allemaal al zwaaiend ‘mzungu’ roepen, het Swahilies voor ‘blanke man’. Ik weet niet of het een scheldwoord is, maar aan de lachende gezichten te zien valt het nog wel mee! Eenmaal op de hoofdweg gekomen knijpen we onze ogen toch een beetje dicht. In plaats van in een mooie boog rond de fietsers te gaan, begint hij al van 100 meter op voorhand te tuuten. Willen ze niet wijken, dan eindigt hun fietstocht gegarandeerd in de gracht. Numa Feeds is maar 2 kilometer verder, we bereiken dat dan ook snel.
08.25u: We rijden het domein van Numa binnen. Aan de poort ligt een bewaker in het ochtendzonnetje naar de radio te luisteren. We zijn er nog steeds niet uit wat zijn job precies is.
08.30u: De werkdag begint. André zit samen op een bureautje met Margaret. De enige Keniaanse van het bedrijf die zich nogal gedifferentieerd opstelt tegenover het andere personeel. Kenia-Uganda is zoiets als Nederland-België. Alleen hebben zij Philippe Albert nooit gekend om die Kenianen een toontje lager te laten zingen! Nele en ik werken in de ‘boardroom’, ongeveer de helft van een breakout room groot, met een reusachtige tafel in’t midden. Dit is ons werkterrein.
08.40u: Sinds we internet op onze bureau hebben beginnen we onze dag met wat mails te lezen en deze blog op orde te houden. Omdat het internet hier zoooooo traaaaaag gaat zijn we van armoede De Standaard Mobile beginnen lezen ipv de echte site. Maar kom het is toch iets. (We weten het al van de olifant enzo!)
09.00u: Betty, de persoonlijke assistente van mijnheer de directeur, tevens de verantwoordelijke voor de marketing, komt ons vervoegen. ’t Is een enthousiaste persoon en heel plezant om mee samen te werken. De voorbije dagen zijn we meestal op veldonderzoek geweest voor onze market research. De volgende dagen zullen vooral bureauwerk zijn.
10.00u: In de boardroom staat de waterkraan en de thee en koffie. Best plezant, iedereen komt regelmatig een praatje slaan. Als je hier ‘hello’ tegen iemand zegt, dan zegt deze persoon steevast, ‘I’m good’ terug. Er wordt hier zoals je ziet steeds naar de staat uwer gestel gevraagd. Iedereen zegt altijd ‘good’. Alleen de directeur behoudt zijn serieux en verklaart ‘not bad’ te zijn.
13.00u: Er wordt aangekondigd dat de lunch klaarstaat. Meestal kan je hier kiezen uit 4 deegwarenachtigen, rijst, posho (een soort deeg van bloem), petatten en gestoomde bananen. Groentjes kennen ze hier bijna niet, uitgenomen bonen. Vlees is meestal geit, maar dan wel héél de geit. Best lekker vind ik. Nele en André zijn niet zo’n fans. Ik probeer van alles een beetje te nemen. Maar het vult enorm. Gelukkig worden we de volgende dagen gewoon boterhammen en salade geserveerd, Smos was hen jammergenoeg onbekend.
13.30u: De namiddagen verlopen iets gezapiger. We zouden ook graag een dutje doen want het wordt meestal vrij warm tegen dan. Echt heet is het wel niet. Een beetje zoals onze zomers maar dan 5 graden beter. Het is hier al 6 dagen heel mooi weer geweest. Misschien lijkt het niet zo op de foto’s, maar de zon slaagt er steeds in tussen de stapelwolken door te schijnen. Vandaag heeft het eens 10 minuten geregend. Net een douche. Kaarsrecht, keihard. 5 minuten later zie je er niks meer van, alles is al opgedroogd. Eigenlijk is het nu regenseizoen, maar het ziet er naar uit dat deze dit jaar iets vroeger zal gedaan zijn.
17.00u: Mijnheer de directeur komt een praatje slagen. We vertellen over wat we zoal al opgemerkt hebben en waar we zullen aan werken. Robert, een echte verkoper, start een uitleg waar we na een minuut al niks meer van snappen.
18.00u: We gaan naar huis. Ik zou graag volgende weken, iedere dag die 4 kilometer joggen. Robert betrouwt het precies niet helemaal. Wie is er nu zo zot om te lopen als hij met de auto kan? Ik zie er echter geen graten in.
18.30u: Het wordt hier van de ene op de andere moment pikdonker. Je kan hier prachtige sterren zien.
19.00u: We prepareren ons een lekkere maaltijd zo goed en zo kwaad als we kunnen. We praten wat na over Numa en over wat we er kunnen bereiken.
20.00u: We ploffen in de zetel. André gaat meestal vrij vroeg slapen, hoewel, de laatste dagen blijft hij wat langer op en vertelt over de zotte jaren in Tielt en omstreken! Plezante mens.
20.30u: Nele en ik kijken soms een film of lezen een boek. (indien er geen IT problemen om op te lossen zijn). Ik ben bezig in de Gouden uil van Robert Vuijsje. Het gaat over een jongeman van rond de twintig die zot is van zwarte vrouwen met een uitgebreid achterste. Hoezeer ik me ook probeer in te leven, het lukt me niet.
22.30u: We trachten nog eens naar huis te bellen alvorens te gaan slapen. Aan 20 cent per minuut is dat praktisch geen geld. Voorlopig lukt het ons nog niet om berichtjes te sturen. Maar de customer care van het gsm-netwerk is er al 3 dagen mee bezig…
23.00u: We gaan slapen, morgen weer een nieuwe dag!
woensdag 20 mei 2009
Onze eerste werkdagen (17-19 mei) (Nele)
Er staan foto's online! http://picasaweb.google.com/numafeedsmission
Starten met vergaderingen, wat had je anders gedacht . Wel nodig en zeker interessant!!! Na een snelle rondleiding in het bedrijf gingen we samen met de manager naar de locale autoriteiten. Ja, ja, alles verloopt hier zeer officieel. Alle mensen zijn hier echt super vriendelijk en enthousiast over onze komst, ook al weten ze niet exact wat we juist komen doen. Na de “officiële voorstelling” kwam het volgende bedrijfsbezoek, een locale kippenboer. En het was niet enkel advies geven, nee hoor, veel spectaculairder. André, vroeg direct om een kip te slachten en op te snijden om te kijken wat de oorzaak van de ziekte was. En dit was niet in een snel tempo: eerst werd de zieke kip uit het hok genomen, vervolgens op een stapel afval gelegd in de blakende zon, waar ze toch een kwartiertje heeft liggen afzien tot haar keel met een bot mes werd overgesneden. Ja, ja, zo doen ze da hier in Uganda…
Vandaag, dinsdag 19 mei, zijn we volop gestart met ons extern marktonderzoek. Supermarkten en outletstores (koten waar ze dierenvoeding verkopen) bezoeken en analyseren, managers en klanten ondervragen. Interessante resultaten bekomen, waar niemand in het bedrijf van op de hoogte was, dus al een eerste bijdrage geleverd . Voor de volgende dagen zal ons werk een beetje analoog zijn zodat we een zeer duidelijk beeld krijgen van de marktpositie en de gepaste strategie kunnen ontwikkelen. De volgende uitdaging, de interne evaluatie,… en aan André te zien kan dit best frustrerend zijn!!! Afwachten dus…
Vanavond hebben we bezoek gekregen van onze buurjongen. Heel vriendelijk van hem, maar moeilijk om met te communiceren, hij verstond toch nie zoveel Engels. Voor de rest is Bert’s hoofdtaak van deze avond, het herstellen van mijn pc, want die is blijkbaar allergisch aan Afrika. Hopelijk komt het in orde. (Edit Bert: We hebben net een reserve XP CD gekregen van ons bedrijf. Omgekeerde ontwikkelingssamenwerking noemen we dat. En toch weigerde Nele’s oldtimer zelfs “FORMAT C”. Boeltje toe en hopen op een luchtbrug vanuit België…)
Marktonderzoek in Afrika is cool!
Starten met vergaderingen, wat had je anders gedacht . Wel nodig en zeker interessant!!! Na een snelle rondleiding in het bedrijf gingen we samen met de manager naar de locale autoriteiten. Ja, ja, alles verloopt hier zeer officieel. Alle mensen zijn hier echt super vriendelijk en enthousiast over onze komst, ook al weten ze niet exact wat we juist komen doen. Na de “officiële voorstelling” kwam het volgende bedrijfsbezoek, een locale kippenboer. En het was niet enkel advies geven, nee hoor, veel spectaculairder. André, vroeg direct om een kip te slachten en op te snijden om te kijken wat de oorzaak van de ziekte was. En dit was niet in een snel tempo: eerst werd de zieke kip uit het hok genomen, vervolgens op een stapel afval gelegd in de blakende zon, waar ze toch een kwartiertje heeft liggen afzien tot haar keel met een bot mes werd overgesneden. Ja, ja, zo doen ze da hier in Uganda…
Vandaag, dinsdag 19 mei, zijn we volop gestart met ons extern marktonderzoek. Supermarkten en outletstores (koten waar ze dierenvoeding verkopen) bezoeken en analyseren, managers en klanten ondervragen. Interessante resultaten bekomen, waar niemand in het bedrijf van op de hoogte was, dus al een eerste bijdrage geleverd . Voor de volgende dagen zal ons werk een beetje analoog zijn zodat we een zeer duidelijk beeld krijgen van de marktpositie en de gepaste strategie kunnen ontwikkelen. De volgende uitdaging, de interne evaluatie,… en aan André te zien kan dit best frustrerend zijn!!! Afwachten dus…
Vanavond hebben we bezoek gekregen van onze buurjongen. Heel vriendelijk van hem, maar moeilijk om met te communiceren, hij verstond toch nie zoveel Engels. Voor de rest is Bert’s hoofdtaak van deze avond, het herstellen van mijn pc, want die is blijkbaar allergisch aan Afrika. Hopelijk komt het in orde. (Edit Bert: We hebben net een reserve XP CD gekregen van ons bedrijf. Omgekeerde ontwikkelingssamenwerking noemen we dat. En toch weigerde Nele’s oldtimer zelfs “FORMAT C”. Boeltje toe en hopen op een luchtbrug vanuit België…)
Marktonderzoek in Afrika is cool!
maandag 18 mei 2009
De eerste dagen!
Verslag 14-17 mei:
Bon, we zijn er dan toch geraakt! Zoals hieronder gezegd hadden we in de avond dan toch een vlucht richting Afrika. Addis Abeba zou onze eerste halte worden. Vol vermoeide, maar goeie moed aan een tweede aanschuifronde begonnen. Wegens het onweer liep echter heel de luchthaven in de preisoep. Uiteindelijk twee uur later kunnen opstijgen richting Parijs. Vandaaruit vlogen we verder naar Addis Abeba. Gelukkig was het een rustige nachtvlucht en hebben we een beetje slaap kunnen vatten. Want de films waren het zien niet waard. (En we zijn niet slecht geworden van het eten! ;) Sarah)
In Addis Abeba aangekomen rond een uur of 8. Veel hebben we er niet van gezien. Een schone luchthaven in wat vanuit de lucht een droevige stad leek. Een 2-tal uur later konden we onze raid naar Entebbe voortzetten.
Na een uurtje vliegen kwamen er plots gaten in de wolken die ons tot dan toe iedere glimp van Afrika ontnomen hadden. Wat we zagen was een schouwspel van woestijn en savanne. Hoe het zand van de Sahara zich langzaam liet vangen door de bomen en het gras. Meer en meer voelden we onze bestemming naderen
En geluk bij het ongeluk van onze vliegtuigaffaire was dat we nu overdag Uganda en het Victoriameer zouden overvliegen. In de foto’s die ik zo snel mogelijk online zal proberen plaatsen zie je maar twee kleuren. Groen, de kleur van praktisch alles wat hier niet rood is.
Bij het aanvliegen van Entebbe hebben we het Victoriameer, het grootste zoetwaterreservoir van de wereld, gelegen op meer dan 1000m hoogte, kunnen bekijken. De luchthaven is bekend om het verhaal van een door Palestijnse terroristen gekaapt vliegtuig dat op spectaculaire wijze werd ontzet door een Israelisch paracommandoteam. Het bestormde vliegmachien staat er nog steeds.
In Entebbe werden we opgewacht door Frederic, de Ex-Change coördinator voor Uganda en Bennen, onze chauffeur die door Numa Feeds was gestuurd. 2 prachtige gasten die ons naar ons hotelletje in Kampala (de hoofdstad op een uurtje van Entebbe) gebracht hebben. Tijd voor onze eerste cultuurshock. Met dank aan Peter Verlinden was het een beetje zoals we het ons voorgesteld hebben, maar nu echt. Een zottekot op de baan. Rijdende bananenbomen met een brommer aan, bewegende pakken met ergens diep tussen de lading een fietser verborgen, een lading UNO colonnes, witte volgepakte busjes met een blauwe rand (het openbaar vervoer) en Toyota’s… Allemaal door elkaar. Maar hier gebeuren zeer weinig ongevallen. Toch even wennen!
Ons hotelletje was simpel maar verzorgd. (Naar Ugandese normen waarschijnlijk een vijfsterrenhotel). Gefrituurde vis met frietjes gegeten en een lekkere Oegandese pint gedronken. Nile Beer. Eindelijk op ons gemak!
Om 6 uur begon het te schemeren en om half 7 was het pikdonker. ’s Avonds was er een show met danseressen op een verhoog. Van uit de maat te dansen kennen ze hier ook iets. Pure entertainment en het had weinig met inheemse tradities te maken. We zijn dan ook niet te lang gebleven want we waren wel doodmoe. De show ging wel door tot middernacht. Net naast onze kamer. Een beetje zoals boven de Decadance wonen.
Op zaterdagmorgen vroeg opgestaan en lekker ontbeten. Daarna hebben we al enkele supermarkten in de hoofdstad bezocht en we zijn vervolgens doorgereden naar Kabwohe. Volgens vele gidsen zijn de wegen in Oeganda zo goed als onbegaanbaar, maar dat leek in eerste instantie goed mee te vallen. Onze chauffeur kon dan ook goed doorrijden. Maar dat was echter zonder de Oegandese gendarmes gerekend. 75 waar je 50 mocht. (er stond wel ergens een bord hoor, maar die zijn zo ongewoon hier dat men er echt niet op let). Onze chauffeur moest maar liefst 30 euro boete betalen. Dat komt overeen met een maand werken. We lieten het niet aan ons hart komen en zijn doorgereden. De chauffeur heeft het later op de dag mooi opgebiecht aan zijn baas en die zal het voor hem betalen, mooie wereld hé Stijn!
Bij het rijden naar het zuiden hebben we de evenaar gepasseerd alwaar we een demonstratie hebben gehad van de magnetische velden. Het is dus echt waar. Op een afstand van 5 meter van de evenaar draaide het doorgespoelde water in het noorden en het zuiden respectievelijk kloksgewijs en tegenkloksgewijs. Op de evenaar zelf werd het bloemetje recht naar beneden gezogen. Ongelooflijk!
Hoe dichter bij onze bestemming hoe slechter de wegen. De gidsen begonnen gelijk te krijgen. Schone makadam, maar vol putten, soms tot een halve meter diep. Een beetje gelijk met uw fiets door de veldstraat tsjeezen. Door de ruit namen we het Oegandese platteland waar. Een beetje heuvelachtig, alles groen en enorm veel bananen!
Om 6 uur aangekomen in Kabwohe, een typisch dorp aan de rand van de grote baan. De helft van de huizen felroos, felrood, felblauw en felgroen geschilderd. Allemaal reclame voor de GSM operatoren die hier bitse concurrentie leveren om een aanslag te plegen op het kleine budgetje van de Afrikanen. Iedereen heeft hier wel een GSM (kost hier een half maandloon), maar niemand heeft nog belwaarde! Al die kleuren fleuren zo’n dorp wel wat op. Zo ziet het er toch wat minder somber uit.
Bijna direct doorgereden naar ons huis, villa, kasteel, burcht, of hoe je het wil noemen. Der zijn hier 6 slaapkamers. Een giant living, eetkamer en een mini keukentje. Direct een indicatie aan wat de mensen hier belang hechten. Het huis behoort toe aan een doctor in de geschiedenis die in Kampala woont. Hij heeft juist naast het huis van zijn ouders zijn eigen huis gebouwd om 2 weken op een jaar op bezoek te komen. Hier worden de historici blijkbaar wel deftig betaald! Hij heeft beloofd om ons op het einde van ons project de Nijlvallei in Kampala te tonen!
Loise is onze huishoudster. Ze gaat een beetje helpen met koken en ons verzorgen. Robert heeft ook een bewaker aan de poort gezet omdat hij liever het zekere voor het onzekere wil nemen. Volgens mij is er echt niet veel gevaar. De mensen, zeker in Kampala, doen eigenlijk alsof je er niet bent. Al die indianenverhalen over bedelende bendes en opdringerige verkopers zijn hier niet van toepassing. Iedereen zegt hier goeiedag met een glimlach zo breed als de evenaar! Verder dan goeiedag komen ze hier wel meestal niet, omdat veel mensen hier (zeker op het platteland) weinig tot geen Engels verstaan.
Onze buren zijn de ouders van de historicus en zijn broer. Op de hof, omgeven door 3 meter hoge banenbomen, lopen een 10-tal kindjes en amuseren zich met helemaal niets. Ben benieuwd of ze hier een voetbal hebben, dan wordt dat nog plezant.
Zondagmorgen lekker uitgeslapen. Na ons verder geïnstalleerd te hebben zijn we vanmiddag naar enkele boeren op bezoek gegaan. De boeren hier zeggen wel dat ze arm zijn, maar ze wonen in prachtige huizen met adembenemende uitzichten. Op bezoek bij een dominee die schone koebeesten heeft staan. Na een mooi gebed werden we uitgenodigd om één dezer dagen te komen dineren. Ongeloofelijk gastvrij! Zondagavond een interessant gesprek gehad met de baas van onze firma. We werden prompt gepromoveerd van ‘students’ naar ‘junior consultants’ van windowdressing gesproken!
Maandagmorgen het officiële begin van ons project! Spannend…
Bon, we zijn er dan toch geraakt! Zoals hieronder gezegd hadden we in de avond dan toch een vlucht richting Afrika. Addis Abeba zou onze eerste halte worden. Vol vermoeide, maar goeie moed aan een tweede aanschuifronde begonnen. Wegens het onweer liep echter heel de luchthaven in de preisoep. Uiteindelijk twee uur later kunnen opstijgen richting Parijs. Vandaaruit vlogen we verder naar Addis Abeba. Gelukkig was het een rustige nachtvlucht en hebben we een beetje slaap kunnen vatten. Want de films waren het zien niet waard. (En we zijn niet slecht geworden van het eten! ;) Sarah)
In Addis Abeba aangekomen rond een uur of 8. Veel hebben we er niet van gezien. Een schone luchthaven in wat vanuit de lucht een droevige stad leek. Een 2-tal uur later konden we onze raid naar Entebbe voortzetten.
Na een uurtje vliegen kwamen er plots gaten in de wolken die ons tot dan toe iedere glimp van Afrika ontnomen hadden. Wat we zagen was een schouwspel van woestijn en savanne. Hoe het zand van de Sahara zich langzaam liet vangen door de bomen en het gras. Meer en meer voelden we onze bestemming naderen
En geluk bij het ongeluk van onze vliegtuigaffaire was dat we nu overdag Uganda en het Victoriameer zouden overvliegen. In de foto’s die ik zo snel mogelijk online zal proberen plaatsen zie je maar twee kleuren. Groen, de kleur van praktisch alles wat hier niet rood is.
Bij het aanvliegen van Entebbe hebben we het Victoriameer, het grootste zoetwaterreservoir van de wereld, gelegen op meer dan 1000m hoogte, kunnen bekijken. De luchthaven is bekend om het verhaal van een door Palestijnse terroristen gekaapt vliegtuig dat op spectaculaire wijze werd ontzet door een Israelisch paracommandoteam. Het bestormde vliegmachien staat er nog steeds.
In Entebbe werden we opgewacht door Frederic, de Ex-Change coördinator voor Uganda en Bennen, onze chauffeur die door Numa Feeds was gestuurd. 2 prachtige gasten die ons naar ons hotelletje in Kampala (de hoofdstad op een uurtje van Entebbe) gebracht hebben. Tijd voor onze eerste cultuurshock. Met dank aan Peter Verlinden was het een beetje zoals we het ons voorgesteld hebben, maar nu echt. Een zottekot op de baan. Rijdende bananenbomen met een brommer aan, bewegende pakken met ergens diep tussen de lading een fietser verborgen, een lading UNO colonnes, witte volgepakte busjes met een blauwe rand (het openbaar vervoer) en Toyota’s… Allemaal door elkaar. Maar hier gebeuren zeer weinig ongevallen. Toch even wennen!
Ons hotelletje was simpel maar verzorgd. (Naar Ugandese normen waarschijnlijk een vijfsterrenhotel). Gefrituurde vis met frietjes gegeten en een lekkere Oegandese pint gedronken. Nile Beer. Eindelijk op ons gemak!
Om 6 uur begon het te schemeren en om half 7 was het pikdonker. ’s Avonds was er een show met danseressen op een verhoog. Van uit de maat te dansen kennen ze hier ook iets. Pure entertainment en het had weinig met inheemse tradities te maken. We zijn dan ook niet te lang gebleven want we waren wel doodmoe. De show ging wel door tot middernacht. Net naast onze kamer. Een beetje zoals boven de Decadance wonen.
Op zaterdagmorgen vroeg opgestaan en lekker ontbeten. Daarna hebben we al enkele supermarkten in de hoofdstad bezocht en we zijn vervolgens doorgereden naar Kabwohe. Volgens vele gidsen zijn de wegen in Oeganda zo goed als onbegaanbaar, maar dat leek in eerste instantie goed mee te vallen. Onze chauffeur kon dan ook goed doorrijden. Maar dat was echter zonder de Oegandese gendarmes gerekend. 75 waar je 50 mocht. (er stond wel ergens een bord hoor, maar die zijn zo ongewoon hier dat men er echt niet op let). Onze chauffeur moest maar liefst 30 euro boete betalen. Dat komt overeen met een maand werken. We lieten het niet aan ons hart komen en zijn doorgereden. De chauffeur heeft het later op de dag mooi opgebiecht aan zijn baas en die zal het voor hem betalen, mooie wereld hé Stijn!
Bij het rijden naar het zuiden hebben we de evenaar gepasseerd alwaar we een demonstratie hebben gehad van de magnetische velden. Het is dus echt waar. Op een afstand van 5 meter van de evenaar draaide het doorgespoelde water in het noorden en het zuiden respectievelijk kloksgewijs en tegenkloksgewijs. Op de evenaar zelf werd het bloemetje recht naar beneden gezogen. Ongelooflijk!
Hoe dichter bij onze bestemming hoe slechter de wegen. De gidsen begonnen gelijk te krijgen. Schone makadam, maar vol putten, soms tot een halve meter diep. Een beetje gelijk met uw fiets door de veldstraat tsjeezen. Door de ruit namen we het Oegandese platteland waar. Een beetje heuvelachtig, alles groen en enorm veel bananen!
Om 6 uur aangekomen in Kabwohe, een typisch dorp aan de rand van de grote baan. De helft van de huizen felroos, felrood, felblauw en felgroen geschilderd. Allemaal reclame voor de GSM operatoren die hier bitse concurrentie leveren om een aanslag te plegen op het kleine budgetje van de Afrikanen. Iedereen heeft hier wel een GSM (kost hier een half maandloon), maar niemand heeft nog belwaarde! Al die kleuren fleuren zo’n dorp wel wat op. Zo ziet het er toch wat minder somber uit.
Bijna direct doorgereden naar ons huis, villa, kasteel, burcht, of hoe je het wil noemen. Der zijn hier 6 slaapkamers. Een giant living, eetkamer en een mini keukentje. Direct een indicatie aan wat de mensen hier belang hechten. Het huis behoort toe aan een doctor in de geschiedenis die in Kampala woont. Hij heeft juist naast het huis van zijn ouders zijn eigen huis gebouwd om 2 weken op een jaar op bezoek te komen. Hier worden de historici blijkbaar wel deftig betaald! Hij heeft beloofd om ons op het einde van ons project de Nijlvallei in Kampala te tonen!
Loise is onze huishoudster. Ze gaat een beetje helpen met koken en ons verzorgen. Robert heeft ook een bewaker aan de poort gezet omdat hij liever het zekere voor het onzekere wil nemen. Volgens mij is er echt niet veel gevaar. De mensen, zeker in Kampala, doen eigenlijk alsof je er niet bent. Al die indianenverhalen over bedelende bendes en opdringerige verkopers zijn hier niet van toepassing. Iedereen zegt hier goeiedag met een glimlach zo breed als de evenaar! Verder dan goeiedag komen ze hier wel meestal niet, omdat veel mensen hier (zeker op het platteland) weinig tot geen Engels verstaan.
Onze buren zijn de ouders van de historicus en zijn broer. Op de hof, omgeven door 3 meter hoge banenbomen, lopen een 10-tal kindjes en amuseren zich met helemaal niets. Ben benieuwd of ze hier een voetbal hebben, dan wordt dat nog plezant.
Zondagmorgen lekker uitgeslapen. Na ons verder geïnstalleerd te hebben zijn we vanmiddag naar enkele boeren op bezoek gegaan. De boeren hier zeggen wel dat ze arm zijn, maar ze wonen in prachtige huizen met adembenemende uitzichten. Op bezoek bij een dominee die schone koebeesten heeft staan. Na een mooi gebed werden we uitgenodigd om één dezer dagen te komen dineren. Ongeloofelijk gastvrij! Zondagavond een interessant gesprek gehad met de baas van onze firma. We werden prompt gepromoveerd van ‘students’ naar ‘junior consultants’ van windowdressing gesproken!
Maandagmorgen het officiële begin van ons project! Spannend…
donderdag 14 mei 2009
Brussel - Parijs - addis abeba - kampala
Toen de sn technici het probleem niet van de baan kregen zijn we naar de vertrekhal teruggekeerd. Nieuwe vlucht gekregen via addis abeba naar kampala. Straks vertek om 20u. Niet slecht, maar toch ne retard van 15u. Morgen om 13.30 zijn we in kampala. Fingers crossed!
We hebben ook al ne verdwaalde Canadees als vriend! Hij leert leffe drinken.
We hebben ook al ne verdwaalde Canadees als vriend! Hij leert leffe drinken.
Tot gauw!
Bert Vanhaecke
bertvanhaecke@telenet.be
+32 498/228 806
Half vertrokken is nog niet begonnen.
Ons reis begint op zn Afrikaans. Na 2 uur te wachten op de reparatie van onze vliegtuigremmen begon de sabena luchtbus zich naar de startbaan te begeven.
Daar aangekomen en de remmen getest te hebben zei de piloot. "en we zijn weg" .... In plaats van de blauwe lucht te kiezen keerden we terug naar de tarmac... en een uur later staan we nog steeds in brussel op de grond. De remmen zijn nog steeds kapot. We hebben alledrie razende honger en tot overmaat van ramp schenken ze geen alcohol op de grond :-)
we zien het wel. Allesins een goèie voorbereiding op het nieuwe ritme!
Hopelijk kunnen we vandaag nog weg. We houden jullie op de hoogte!
Bert Vanhaecke
bertvanhaecke@telenet.be
+32 498/228 806
Daar aangekomen en de remmen getest te hebben zei de piloot. "en we zijn weg" .... In plaats van de blauwe lucht te kiezen keerden we terug naar de tarmac... en een uur later staan we nog steeds in brussel op de grond. De remmen zijn nog steeds kapot. We hebben alledrie razende honger en tot overmaat van ramp schenken ze geen alcohol op de grond :-)
we zien het wel. Allesins een goèie voorbereiding op het nieuwe ritme!
Hopelijk kunnen we vandaag nog weg. We houden jullie op de hoogte!
Bert Vanhaecke
bertvanhaecke@telenet.be
+32 498/228 806
maandag 11 mei 2009
Bijna vertrekken!
Hallo Iedereen,
Welkom op onze blog!
Zoals iedere deftige tropenreiziger moet men toch iets achterlaten voor de thuisblijvers. Bij deze een 'blog' waarop u vanalle verhalen, avonturen, bedenkingen en foto's zal terugvinden.
Wij vertrekken op 14 mei vanuit Brussel naar Entebbe. Met een tussenlanding in Kigali (Rwanda), hopen we daar om 21.40 lokale tijd (één uurtje verder) te landen.
Vervolgens gaat onze tocht naar Kampala, de hoofdstad van Uganda. Daar overnachten we in een hotel.
Vrijdagmorgenvroeg worden we door onze chauffeur opgehaald om drie supermarkten te bezoeken. Kwestie van de lokale winkelgewoontes te 'bestuderen'. We zijn eens benieuwd.
In de namiddag volgt dan onze 8 (ACHT!) uur durende transfer naar Kabwohe. Of hoe we veel tijd gaan hebben om het land te bezichtigen :)
We houden jullie op de hoogte.
Hieronder een kaartje van belangrijke plaatsen en onze route.
Tot gauw!
Numa Feeds Kabwohe Bushenyi weergeven op een grotere kaart
Welkom op onze blog!
Zoals iedere deftige tropenreiziger moet men toch iets achterlaten voor de thuisblijvers. Bij deze een 'blog' waarop u vanalle verhalen, avonturen, bedenkingen en foto's zal terugvinden.
Wij vertrekken op 14 mei vanuit Brussel naar Entebbe. Met een tussenlanding in Kigali (Rwanda), hopen we daar om 21.40 lokale tijd (één uurtje verder) te landen.
Vervolgens gaat onze tocht naar Kampala, de hoofdstad van Uganda. Daar overnachten we in een hotel.
Vrijdagmorgenvroeg worden we door onze chauffeur opgehaald om drie supermarkten te bezoeken. Kwestie van de lokale winkelgewoontes te 'bestuderen'. We zijn eens benieuwd.
In de namiddag volgt dan onze 8 (ACHT!) uur durende transfer naar Kabwohe. Of hoe we veel tijd gaan hebben om het land te bezichtigen :)
We houden jullie op de hoogte.
Hieronder een kaartje van belangrijke plaatsen en onze route.
Tot gauw!
Numa Feeds Kabwohe Bushenyi weergeven op een grotere kaart
Abonneren op:
Posts (Atom)
